Ο πολίτης και η περιουσία του έρμαιο της οργανωμένης μνημονιακής μαφίας

του Δημήτρη Καζάκη

Κάθε Τετάρτη αυτή την εποχή στα ειρηνοδικεία της χώρας έχουν ανοίξει οι ασκοί του Αιόλου. Αλλάζει ιδιοκτησία η χώρα. Οι τράπεζες βγάζουν, με την κάλυψη του μνημονιακού καθεστώτος, κάθε λογής ακίνητη περιουσία στο σφυρί. Ένα ολόκληρο κύκλωμα κορακιών οργανώνεται για να επωφεληθεί. Ειδικά μετά το φθινόπωρο, όταν η αξιολόγηση και η νέα δόση για να πληρωθεί το δημόσιο χρέος θα έχουν ως προϋπόθεση να βγει μαζικά η ιδιωτική περιουσία όσων χρωστούν στις τράπεζες, τις εφορίες και τα ταμεία στον πλειστηριασμό.

Το κύκλωμα των κορακιών δείχνει ήδη τις διαθέσεις του και φυσικά τα δόντια του. Και σ' αυτό μετέχουν πολλοί. Θα αναφέρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για να αντιληφθούμε όλοι τι γίνεται και κυρίως τι πρόκειται να γίνει στο εγγύς μέλλον.

Στις 13 Ιουλίου 2016 στο Ειρηνοδικείο Αθηνών, υπήρχαν εγγεγραμμένοι στο πινάκιο 28 πλειστηριασμοί, εκ των οποίων οι 15 αφορούσαν πλειστηριασμούς από τραπεζικά ιδρύματα ενάντια σε ιδιώτες, στοχεύοντας κατοικίες και μικρές επιχειρήσεις.

Το ΕΠΑΜ πράττοντας αυτό που πράττει εδώ και 3 χρόνια, απέτρεψε τους εν λόγω πλειστηριασμούς. Ο λόγος είναι απλός. Η αρπαγή της ιδιωτικής περιουσίας υπό συνθήκες δημευτικής φορολογίας και άγριας περικοπής εισοδήματος, υπό καθεστώς μνημονιακής κατοχής της χώρας, δεν συνιστά μόνο παραβίαση θεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος (όπως το άρθρο 17), αλλά προσβάλλει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, μαζί και τα αποκαλούμενα "χρηστά ήθη" που θέλουν πρωτίστως να προέχει το συμφέρον του αδύναμου. Τα οποία φυσικά οφείλει να προστατεύει η δικαιοσύνη και το κράτος. Με άλλα λόγια, είναι αδιανόητο να διασπαθίζεται η ιδιωτική περιουσία επειδή η πλειοψηφία ενός λαού οδηγείται -χωρίς δική της ευθύνη- σε βιοτικό αδιέξοδο.

Θυμίζουμε ότι το ίδιο έγινε και την περίοδο της παλιάς ναζιστικής κατοχής. Μετά την απελευθέρωση υπήρξε έντονο και παλλαϊκό το αίτημα της αποκατάστασης των αδικιών με την επιστροφή των ιδιοκτησιών, που άρπαξαν κοράκια και μαυραγορίτες, στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους. Στη δεκαετία του '50 οι μετεμφυλιακές κυβερνήσεις ενέδωσαν στην πίεση και με νόμους επέστρεψαν κάποια ακίνητα. Ένα μικρό ποσοστό απ' αυτά που χάθηκαν κατά την κατοχή. Ο λόγος είναι απλός. Τα παλιά κοράκια, οι μαυραγορίτες και οι οικονομικοί δοσίλογοι της κατοχής, είχαν την εξουσία στην μετεμφυλιακή Ελλάδα κι έτσι καμιά κυβέρνηση δεν τόλμησε να τους ενοχλήσει.

Τώρα που όλα αμφισβητούνται ήλθε η ώρα της ανατροπής!

του Δημήτρη Κυπριώτη

Οι σύγχρονες λογικές που θέλουν να επιβάλουν την άποψη ότι η νέα τάξη πραγμάτων είναι αναμφισβήτητη και ότι αυτό που έχουν να κάνουν οι λαοί είναι να αποδεχθούν αυτήν την κατάσταση, φαίνεται ότι όχι μόνο δεν μπορεί να πείσει, αλλά φέρνει αντίθετα αποτελέσματα.

Οι λαοί αντιστέκονται, παλεύουν, προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποτρέψουν αυτές τις λογικές και αμφισβητούν τη δυνατότητα στους «από πάνω» να τους κυβερνήσουν, ενώ οι κυβερνώντες, έχουν αισθανθεί για τα καλά την αντίσταση των «από κάτω», που δεν θέλουν να κυβερνηθούν.

Στο ευρωπαϊκό επίπεδο αυτές οι λογικές της παγκοσμιοποίησης, βρίσκουν διέξοδο στην έννοια της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με πρώτο και κυρίαρχο αντίπαλό τους που σθεναρά αντιστέκεται, το Έθνος-Κράτος, επειδή η εθνική κυριαρχία βρίσκεται στο DNA του, ως μία έννοια αλλά και ως μία πραγματικότητα που είναι εκ διαμέτρου αντίθετη από τη λογική της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

 Όλα αυτά, οι λαοί τα βλέπουν να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια τους τον τελευταίο καιρό. Όπως πχ, στον αγώνα της διεκδίκησης της προεδρίας των ΗΠΑ από τους δύο μονομάχους, στο Brexit της Βρετανίας, που έφερε τα πάνω κάτω στους συσχετισμούς που τείνουν να διαμορφωθούν στην ΕΕ. Επίσης στο αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία και στο νέο πραξικόπημα Ερντογάν που έβαλε τη χώρα του στο γύψο, αλλά και  στις συνεχόμενες ύποπτες τρομοκρατικές επιθέσεις και στα μέτρα έκτακτης ανάγκης που λαμβάνονται εξ αιτίας αυτών, είτε στην Τουρκία του δικτάτορα Ερντογάν, είτε στη δημοκρατική Γαλλία του σοσιαλιστή Ολάντ, είτε τώρα στη Γερμανία της Κεντροδεξιάς Μέρκελ, αφού όλα έχουν ένα σαφή και βαθύτατα αντιλαϊκό προσανατολισμό, που φέρνει περιστολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ελευθεριών και ταυτόχρονα  παράλληλη δράση των κατασταλτικών κρατικών μηχανισμών του κράτους.

Το ΕΠΑΜ δεσμεύεται και θέτει ως εγγύηση για την υλοποίηση των δεσμεύσεων τα περιουσιακά στοιχεία των μελών του

του Δημήτρη Καζάκη

"Όλοι ίδιοι είναι," συνηθίζουν να λένε πολλοί μετά την φαινομενικά τρομακτική μετάλλαξη των αντιμνημονιακών σε σούπερ μνημονιακούς. Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι, ή δεν τους χωρά στο νου, είναι το γεγονός ότι εξαρχής ο Τσίπρας, ο Καμμένος και η παρέα τους -πολύ πριν βρεθούν στην κυβέρνηση- είχαν ως αποστολή να εξαπατήσουν και να δολοφονήσουν την ελπίδα σε πολύ πλατιά στρώματα του λαού. Να τσακίσουν το ηθικό και την αίσθηση δικαίου στους πολίτες, ώστε να αποδεχθούν τα πολύ χειρότερα. Να αποδεχθούν την κατάλυση και εκποίηση της Ελλάδας, της ίδιας της ζωής τους, υπό καθεστώς κατοχής.

Κι αυτό έγινε. Πώς γνωρίζουμε όμως ότι οι Τσίπρας, Καμμένος και Σία ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία από πολύ νωρίς; Πρώτα και κύρια από το γεγονός ότι κανένας απ' αυτούς δεν δεσμευόταν για το τι θα κάνει. Κανείς τους δεν τολμούσε να βάλει το κεφάλι του στον ντορβά και να δεσμευτεί συγκεκριμένα προς τους πολίτες. Αρκούνταν σε συνθήματα και προεκλογικές υποσχέσεις.

Μα, θα μου πείτε, υπάρχει κόμμα ή πολιτικός σχηματισμός που να τολμά να δεσμευτεί απέναντι στους πολίτες με τέτοιον τρόπο ώστε να τους δώσει τη δυνατότητα να τον εγκαλέσουν ακόμη και ποινικά σε περίπτωση αθέτησης δεσμεύσεων; Είναι αλήθεια ότι ποτέ στην πολιτική ιστορία της χώρας δεν υπήρξε κόμμα ή πολιτικός σχηματισμός που να δεσμεύτηκε με τέτοιον τρόπο ώστε να αποδέχεται προκαταβολικά ποινική ευθύνη σε περίπτωση αθέτησης των δεσμεύσεων ή υποσχέσεών του.

Γι' αυτό και κυριαρχεί ένα συγκεκριμένο είδος ψηφοφόρων, ανεξαρτήτως χρώματος και πολιτικής ιδεολογίας: ο κοψοχέρης.

Ιστορική αναδρομή εξηλεκτρισμού της Ελλάδας και η σημασία του δημόσιου χαρακτήρα της ΔΕΗ

Ξεκινώντας από το 1925 και την ίδρυση της Ηλεκτρικής Εταιρίας Αθηνών - Πειραιώς (ΗΕΑΠ) με αγγλοαμερικάνικα κεφάλαια, τα μακριά χέρια των ιδιωτών καθώς και των ξένων ομίλων σε συνεργασία πάντα με τις εκάστοτε κυβερνήσεις λειτουργούσαν σε βάρος του Ελληνικού Λαού καθιστώντας την ηλεκτρική ενέργεια - είδος πολυτελείας με πολύ υψηλό κόστος και λειτουργώντας εκβιαστικά, απειλούσαν με γενικευμένα «μπλακ άουτ» κάθε φορά που ζητούσαν πλουσιοπάροχες κρατικές επιδοτήσεις με πρόσχημα τον “εκσυγχρονισμό” της ηλεκτρικής υποδομής.

Έτσι η οικιακή κατανάλωση καθίσταται αδύνατη όπως και η ανάπτυξη της βιοτεχνικής & βιομηχανικής παραγωγής. Μόλις ένα στα τρία νοικοκυριά διέθετε μόνιμη παροχή ηλεκτρικού ρεύματος με την επαρχία να ζει στο σκοτάδι.

Μετά την απελευθέρωση και εν μέσω μιας απόλυτα κατεστραμμένης χώρας κατά την δεκαετία του '50 η απελευθέρωση από τα δεσμά των ιδιωτικών παρόχων αναδεικνύεται σε παλλαϊκό αίτημα. Οι εκβιασμοί βέβαια για νέες επιδοτήσεις από πλευράς κράτους προς τους ιδιώτες συνεχίζονται διακόπτοντας ξανά και ξανά την ηλεκτροδότηση σε φτωχογειτονιές, βιοτεχνίες κτλ.

Το 1956 κάνει την εμφάνιση της η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) και με πολιτικές αποφάσεις υπέρ των συμφερόντων του Ελληνικού Λαού εξαγοράζει τις ιδιωτικές εταιρίες δημιουργώντας ενιαίο σύστημα παραγωγής, μεταφοράς και διάθεσης άφθονου και φθηνού ηλεκτρικού ρεύματος σε ολόκληρη τη χώρα.

Γιατί με το ΕΠΑΜ... Γιατί τώρα...

Χρειαζόμαστε μια αποφασισμένη πολιτική εξουσία. Αταλάντευτη ως προς το κεντρικό της ζητούμενο… Με επεξεργασμένη πολιτική πρόταση πολιτικής, θεσμικής, οικονομικής, και παραγωγικής ανασύνταξης της χώρας...

του Κυριάκου Κυριακόπουλου

Μια πολιτική εξουσία, που θα απενοχοποιεί τον πατριωτισμό, που δεν θα επιτρέπει τον εκφυλισμό του στα χέρια των πατριδοκάπηλων, που θα αναγορεύει σε αξία ύψιστη τον εθνισμό του λαού ως πρωτογενή του ιδεολογία, και θα τον διαχωρίζει σαφέστατα από το δηλητήριο του κίβδηλου «εθνικισμού», που καταστρέφει τις ψυχές των ανθρώπων.

Μια πολιτική εξουσία που δε θα διστάζει να ξεσκεπάζει το επίσης κίβδηλο των ψευτοδιεθνιστικών νεολογισμών που παραλύουν τη δράση, των λαϊκών μαζών. Μια πολιτική εξουσία που θα καλέσει τον Ελληνικό λαό, να σταθεί όρθιος απέναντι στην Κατοχή, να μην πειθαρχήσει στο κατοχικό δίκαιο που επεβλήθη στη χώρα, και με αυτή της την αποφασιστικότητα θα επιχειρήσει να εμπνεύσει, να οργανώσει, να κλιμακώσει τον εθνικοαπελευθερωτικό ξεσηκωμό, για μια συνολικότερη πολιτική ανατροπή, που θα ενεργοποιήσει το ντόμινο σε ολόκληρη την Ευρώπη, ενάντια στα σχέδια της Παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Το τριήμερο που μας πέρασε, βρέθηκα προσκεκλημένος στην εναρκτήρια συνεδρίαση του 5^ουΣυνεδρίου του ΕΠΑΜ.

Δυο πράγματα έχει αξία να παρατηρεί κανείς από τη θέση του προσκεκλημένου, σε μια τέτοια κορυφαία για ένα φορέα πολιτική διοργάνωση.

Πρώτον: Την πολιτική οριοθέτηση που επιχειρεί ο εισηγητής στο πρωταρχικό διακύβευμα μέσα στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, και με δεδομένα όλα όσα συντελούνται αυτή την περίοδο, τόσο στη χώρα όσο και στο ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον και…

Δεύτερον: Τον τρόπο με τον οποίο προσδιορίζουν τη δική τους προσέγγιση σε σχέση με αυτό το διακύβευμα, οι προσκεκλημένοι που εκπροσωπούν συλλογικότητες, πολιτικούς οργανισμούς, κόμματα και κατευθύνσεις στην πολιτική σκέψη.

Προσφώνηση του Δημήτρη Καζάκη στο 5ο Συνέδριο του ΕΠΑΜ

Μοσχάτο, 1/7/2016.

Αγαπητές φίλες, φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές. Αγαπητοί προσκεκλημένοι.

Οι πολιτικοί δεν μπορούν να ακούνε τους λαούς τους. Πρέπει και οφείλουν να ακούνε τις παγκόσμιες ελίτ, οι οποίες έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς τη βιωσιμότητα όχι των λαών, των εθνών και των χωρών, αλλά των τραπεζών και των χρηματαγορών.

Ειδικά μετά το δημοψήφισμα του βρετανικού λαού υπέρ του Brexit δεν είναι λίγοι εκείνοι που το θέτουν πλέον ανοιχτά. "Είναι ώρα για την ελίτ να ξεσηκωθεί ενάντια στις αδαείς μάζες. Το Brexit έχει απογυμνώσει το πολιτικό σχίσμα της εποχής μας. Δεν είναι η αριστερά εναντίον της δεξιάς. Είναι ανάμεσα στους λογικούς εναντίον των παράλογα οργισμένων." Έτσι έγραφε στις 26 Ιουνίου ένας από τους εκδότες του περιοδικού Foreign Policy, το οποίο είναι γνωστό για την επιρροή του στα υψηλά κλιμάκια διαμόρφωσης παγκόσμιας πολιτικής.

Κι αυτό είναι αλήθεια. Το Brexit έφερε ορμητικά στην επιφάνεια το κυρίαρχο πολιτικό σχίσμα της εποχής μας. Ανάμεσα στο δικαίωμα των λαών στην εθνική τους αυτοδιάθεση και τη δημοκρατία όπου όλες οι εξουσίες εκπορεύονται από το λαό και ασκούνται υπέρ αυτού, από τη μια και από την άλλη στις παγκόσμιες ελίτ και τα υπερεθνικά μορφώματα της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Κι αυτό το σχίσμα δεν εκφράζεται πλέον μόνο ή απλά ανάμεσα σε χώρες δουλοκτήτες και χώρες δούλους, όπως συνέβαινε επί αποικιοκρατίας, αλλά διατρέχει, συνταράσσει και διαπερνά όλες τις χώρες. Μικρές και μεγάλες. Ανεπτυγμένες και λιγότερο ανεπτυγμένες. Ιμπεριαλιστικές και μη.

Αυτή είναι η κυρίαρχη αντίθεση της εποχής μας. Αυτή είναι η κυρίαρχη αντίθεση που διαπερνά πρωτίστως και το υπερεθνικό μόρφωμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πρόβες εμφυλίου με όρους φυλετισμού για να μην φύγει η Βρετανία από την ΕΕ.

του Δημήτρη Καζάκη

Όσοι θέλουν να φύγουν από την ΕΕ είναι λαϊκιστές, ακροδεξιοί, εθνικιστές, φασίστες, ρατσιστές! Είναι γενικά τα τρία κακά της μοίρας τους! Έτσι μας λένε οι μοιρολογίστρες του νεοναζιστικού μορφώματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα, ο τωρινός πρόεδρος της Γερμανίας, Γκάουκ, ο οποίος αναπολεί το αυτοκρατορικό μεγαλείο της Γερμανίας προ του πολέμου, δήλωσε ότι "απορεί" για το πώς είναι δυνατόν οι λαοί να προτιμούν το έθνος κράτος από τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς. Έλα ντε, τα παλιοεθνίκια!

Κανέναν βέβαια δεν ενοχλεί το γεγονός ότι το βρετανικό κατεστημένο αξιοποιεί με τον χειρότερο τρόπο του Σκωτσέζους εθνικιστές και τους εθνικιστές του Σιν Φέιν της βόρειας Ιρλανδίας προκειμένου να δημιουργήσει την εικόνα διάλυσης του Ηνωμένου Βασιλείου. Βλέπετε, αυτοί οι εθνικιστές δηλώνουν υπέρ της ΕΕ και επομένως είναι από του καλούς.

Η κρατούσα τάξη στη Βρετανία έχει τρομάξει τόσο πολύ μ' αυτή την ψήφο υπέρ του Brexit, που δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει στην ίδια τη χώρα της τις ίδιες τεχνικές διαίρει και βασίλευε, τις οποίες έχει χρησιμοποιήσει κατά κόρο στις αποικίες της. Όποτε πλησίαζε η ώρα της απελευθέρωσης των αποικιών τους, οι Βρετανοί αποικιοκράτες φρόντιζαν να χρησιμοποιήσουν εθνικιστικά και φυλετικά πάθη -τεχνητά ή υπαρκτά- προκειμένου να μην επιτρέψουν τη συγκρότηση ενιαίου έθνους κράτους.

Και τώρα ήρθε η σειρά μας…

του Δημήτρη Καζάκη

«Αυτό δεν έπρεπε να συμβεί,» γράφει στο editorial το Bloomberg για την επικράτηση του Brexit. Ο πανικός δεν περιορίζεται απλά και μόνο στα ταμπλό των χρηματιστικών και πιστωτικών αγορών, αλλά έχει καταλάβει και τα επιτελεία της παγκόσμιας διακυβέρνησης τόσο στην Ευρώπη, όσο και πέραν του Ατλαντικού. Φανταστείτε τον πανικό τους. Μέχρι δική τους βουλευτή δολοφόνησαν για να αποτρέψουν τη ψήφο στο Brexit και δεν τα κατάφεραν.

Με την επικράτηση του Brexit,αλλάζουν πλέον όλα τα δεδομένα. Το «πουλόβερ» της ΕΕ αρχίζει και ξηλώνεται. Οι Βρετανοί και κυρίως τα λαϊκά στρώματα που έχουν δεινοπαθήσει από την παγκοσμιοποίηση και ψήφισαν συντριπτικά υπέρ του Brexit, υπεράσπισαν την ανάγκη ύπαρξης του έθνους κράτους έναντι ενός υπερκράτους όπου το κουμάντο έχουν απάτριδες γραφειοκράτες υποχείρια των μεγαλύτερων αρπακτικών της χρηματαγοράς.

Ο Κάμερον, ο οποίος παραιτήθηκε και είδε το πολιτικό άστρο του να σβήνει με τον πιο άδοξο τρόπο, προσπάθησε να εξαγοράσει τον κύριο όγκο των ψηφοφόρων υπέρ του Brexit με το νόμο της 1η Απριλίου φέτος με βάση τον οποίο θεσπίστηκε ελάχιστο ωρομίσθιο για όλους τους εργαζόμενους άνω των 25 περίπου τα 10 ευρώ. Οι εργαζόμενοι όμως το εξέλαβαν διαφορετικά. Όσο έχουμε εθνική κυβέρνηση μπορούμε να την πιέζουμε για να αποσπούμε κάτι, αν οι αποφάσεις παίρνονται σε υπερεθνικό επίπεδο τι δυνατότητες πίεσης έχουμε; Κι έτσι η εργατική τάξη της Βρετανίας ψήφισε συντριπτικά υπέρ του Brexit, υπέρ του έθνους κράτους.

Το δημοψήφισμα αυτό είναι και μια εκ των υστέρων δικαίωση του δικού μας ΟΧΙ. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που ψήφισαν με ένα συντριπτικό σχεδόν 62% εναντίον των επιταγών της Ευρώπης. Οι Βρετανοί πήραν εκδίκηση γι’ αυτό το ΟΧΙ που οι δωσίλογοι της χώρας μας το μετέτρεψαν σε ΝΑΙ. Τώρα ήρθε η σειρά μας. Οι Βρετανοί μας έδειξαν τον δρόμο, ας τον επιλέξουμε κι εμείς πριν η χώρα μας καταστεί ένα τεράστιο νεκροταφείο για τους ίδιους τους Έλληνες.

Το πρώτο μεγάλο χαστούκι στους αλαζόνες ευρωλάγνους και τους νεοναζί αλήτες του 4ου Ράιχ!

ΚΑΙ ΤΩΡΑ GREXIT

Ο μεγάλος διχασμός που φέρνει στην επιφάνεια το Brexit

του Δημήτρη Καζάκη

Καθώς η ψήφος υπέρ της εξόδου από την ΕΕ στη Βρετανία αποκτά δυναμική επικράτησης, οι διεθνείς αγορές αρχίζουν και παραπαίουν. Διακυβεύονται πολύ μεγάλα συμφέροντα και η τυχόν επικράτηση του Brexit στις 23 Ιουνίου είναι σίγουρο ότι θα δώσει ένα ισχυρό πλήγμα στις υπερεθνικές δυνάμεις των ανοιχτών αγορών που έχουν οδηγήσει τόσο την Ευρώπη, όσο και τον πλανήτη στη χειρότερη περίοδο παρακμής και ολοκληρωτικής κρίσης των τελευταίων αιώνων.

Κι όπως είναι φυσικό η τρομοκρατία εναντίον των λαϊκών στρωμάτων στη Βρετανία όπου κυριαρχεί σχεδόν απόλυτα το Brexit, έχει ενταθεί σε πρωτοφανή βαθμό. Το ίδιο το βρετανικό κράτος έχει αναλάβει να "ενημερώσει" με προσωπικές, επώνυμες επιστολές κάθε έναν ξεχωριστά βρετανό πολίτη για την σημασία να παραμείνει η Βρετανία στην ΕΕ, αλλά και τι πρόκειται να πάθει ο ίδιος προσωπικά αν τυχόν και επικρατήσει το Brexit. Τέτοια δημοκρατία είχε να γνωρίσει το Ηνωμένο Βασίλειο από την εποχή της ελέω θεού μοναρχίας.

Φυσικά στην Ελλάδα τα βασικά ΜΜΕ φροντίζουν να μαθαίνουμε μόνο τις καταστροφολογίες των οπαδών της ΕΕ. Αυτή είναι η δουλειά τους. Η τύφλωση και η σπορά πανικού στο κοινό. Είπαμε τα συμφέροντα είναι πολύ μεγάλα και τα "λεφτά είναι πολλά, Άρη", όπως έλεγε ο αείμνηστος Καλογήρου στον Κούρκουλο σε μια παλιά ταινία του ελληνικού κινηματογράφου.

Έτσι πέρασε στα βουβά μια πολύ σημαντική εξέλιξη που πυροδότησε η διαμάχη για το Brexit. Στις 27 Μαΐου η εφημερίδα Times του Λονδίνου βγήκε με πρωτοσέλιδο δημοσίευμα σχετικά με τα σχέδια δημιουργίας ευρωστρατού από την ΕΕ, τα οποία θα συζητηθούν και θα αποφασιστούν στις 28 Ιουνίου κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής των ηγετών της ΕΕ. Η εφημερίδα σημείωνε ότι τα σχέδια αυτά κρατούνται μυστικά από τον Βρετανό ψηφοφόρο για να μην επηρεαστεί αρνητικά η ψήφος του στις 23 Ιουνίου.

Τα σχέδια για ευρωστρατό αφορούν στην άμεση υλοποίηση του δόγματος περί "κοινής άμυνας" της ΕΕ σε άμεση συνεργασία με το ΝΑΤΟ. Στα πλαίσια τους τα κράτη μέλη θα χάσουν εντελώς την αυτοτέλεια διοίκησης των δικών τους ενόπλων δυνάμεων. Οι ένοπλες δυνάμεις ανά χώρα θα αλλάξουν ριζικά και αντί για την εθνική άμυνα θα υπηρετούν το δόγμα ασφαλείας της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Η Ευρώπη του ολοκληρωτισμού και της παντοτινής απολυταρχίας -Μέρος 1ο

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Ευρω-παϊκής Ένωσης αυτή δημιουργήθηκε «για να τεθεί τέλος στους συχνούς και αιματηρούς πολέμους μεταξύ των γειτονικών χωρών που κατέληξαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», ενώ αποτελεί την πραγμάτωση του οράματος εμπνευσμένων ηγετών που: «…ενέ-πνευσαν τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία ζούμε σήμερα. Χωρίς την ενεργητικότητα και την κινητοποίησή τους, δεν θα κυριαρχούσε η ειρήνη και η σταθερότητα που θεωρούμε δεδομένη στον κόσμο που ζούμε. Από αντιστασιακοί μέχρι δικηγόροι, οι ιδρυτές της ΕΕ συνιστούσαν μια ποικιλόμορφη ομάδα ανθρώπων με κοινά ιδανικά: μια ειρηνική, ενωμένη και ευημερούσα Ευρώπη». (http://europa.eu/about-eu/eu-history/index_el.htm). Στη συνέχεια παρατίθενται τα ονόματα και τα βιογραφικά των εν λόγω «εμπνευσμένων» ηγετών, όπως του Κόνραντ Αντενάουερ, του Γιόζεφ Μπεχ και άλλων.

Αντιπαρερχόμενοι τα «περί ειρήνης και σταθερότητας που θεωρείται δεδομένη στον κόσμο που ζούμε», με τη Μέση Ανατολή να φλέγεται και τον πόλεμο να εξαπλώνεται, στις μέρες μας, από το Αφγανιστάν μέχρι τη Βόρεια Αφρική και απ’ εκεί μέχρι την Ουκρανία, με την άμεση συμμετοχή των κρατών μελών της Ε.Ε., διαπιστώνεται η εμφανής προσπάθεια να παρουσιαστεί -σε πληθώρα ανάλογων κειμένων-, ότι η Ε.Ε. είναι αποκύημα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και προκειμένου να επικρατήσει η ειρήνη, η δημοκρατία και τελικά η ευημερία για το σύνολο των ευρωπαίων πολιτών. Ότι αποτελεί, επίσης, αποτέλεσμα της άοκνης προσπάθειας ανθρώπων με υψηλά ιδανικά, οραματιστών, ανθρωπιστών και ειρηνιστών, που δεν είχαν και δεν έχουν καμία σχέση με οικονομικά συμφέροντα και με ηγεμονικές βλέψεις σε βάρος των κρατών και των λαών που ενεπλάκησαν -ηθελημένα, ή αθέλητα-, σε αυτή τη διαδικασία ενοποίησης. Εντύπωση μάλιστα προκαλεί, ότι έχουν σταδιακά εξαφανιστεί από κάθε επίσημη πηγή, όλα εκείνα τα στοιχεία του βιογραφικού μερικών τουλάχιστον από τα εν λόγω πρόσωπα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μελανά σημεία και να δημιουργήσουν προβληματισμούς ως προς τις σκοπιμότητες που εξυπηρετούσαν, όπως λόγου χάρη η σχέση ορισμένων εξ αυτών με το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας την περίοδο του 3^ου Ράιχ.

«….Οι σύγχρονοι ευρωπαίοι ιστορικοί παραδόξως αποσιωπούν, ή υποβαθμίζουν την ισχυρή προώθηση της ιδέας της ενωμένης Ευρώπης από τη ναζιστική ιδεολογία, τακτική και στρατηγική. Και βέβαια εκτός από την αποσιώπηση της ναζιστικής συνεισφοράς, η ευρωπαϊκή ιδέα αντιμετωπίζεται σαν μια "καθαρή" ιδέα, ενώ οι παραγωγικές και ταξικές σχέσεις αποσιωπούνται…..»[1]

Έτσι, είναι πολύ δύσκολο να βρει κανείς κείμενα και ντοκουμέντα τουλάχιστον στις επίσημες πηγές της ΕΕ, που να αναφέρονται ευθέως και αναλυτικά στο τι είχε προηγηθεί, από πού πήγασε η μεγάλη ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης και αν υπήρξαν και στο παρελθόν ανάλογες προσπάθειες, λιγότερο, ή περισσότερο επιτυχημένες και που αυτές οδήγησαν. Σαν κάτι θέλουν να κρύψουν με όλα αυτά και την αποσιώπηση τμημάτων της ίδιας της ευρωπαϊκής ιστορίας μέχρι την δημιουργία της Ένωσης υπό την αρχική μορφή της ως Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, που ιδρύθηκε το 1950.

Μέρος 1^ο Η προϊστορία

1. Η Ευρώπη του Καρλομάγνου

Η Ευρώπη του ολοκληρωτισμού και της παντοτινής απολυταρχίας -Μέρος 2ο

του Όθωνα Κουμαρέλλα

(συνέχεια από το 1ο μέρος)

9. Οι «ενδιάμεσες» συμφωνίες

Το 1997 υπογράφεται η Συνθήκη του Άμστερνταμ. Η Συνθήκη του Άμστερνταμ επέτρεψε την αύξηση των αρμοδιοτήτων της Ένωσης με τη δημιουργία κοινοτικής πολιτικής για την απασχόληση, με τη κοινοτικοποίηση ορισμένων θεμάτων που ανήκαν προηγουμένως στην διακυβερνητική συνεργασία στους τομείς της δικαιοσύνης και των εσωτερικών υποθέσεων, με την εισαγωγή μέτρων που υποτίθεται ότι στοχεύουν στο να φέρουν πιο κοντά την Ένωση στους πολίτες της και με την δυνατότητα στενότερης συνεργασίας μεταξύ ορισμένων κρατών μελών (ενισχυμένη συνεργασία). Επέκτεινε, επίσης, τη διαδικασία συναπόφασης καθώς και την ψηφοφορία με ειδική πλειοψηφία και προέβη σε απλοποίηση και νέα αρίθμηση των άρθρων των συνθηκών. Επίσης, σε ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου «γεννιέται» το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης (ΣΣΑ), που «ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να ακολουθούν υγιείς πολιτικές προϋπολογισμού από τη στιγμή της ένταξής τους στην τρίτη φάση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ)».

Τον επόμενο χρόνο τίθενται σε ισχύ οι προληπτικοί κανόνες του ΣΣΑ.

Ακολουθεί το 2001 η Συνθήκη της Νίκαιας. Η Συνθήκη αυτή αφορά κυρίως τα «υπόλοιπα» του Άμστερνταμ, δηλ. θεσμικά προβλήματα που αφορούν την διεύρυνση και τα οποία είχαν εν μέρει διευθετηθεί το 1997. Πρόκειται για τη σύνθεση της Επιτροπής, τη στάθμιση των ψήφων στο Συμβούλιο και τη δυνατότητα επέκτασης των περιπτώσεων όπου το Συμβούλιο αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία. Απλοποιεί τους κανόνες για την προσφυγή στην διαδικασία ενισχυμένης συνεργασίας και καθιστά το δικαιοδοτικό σύστημα πιο αποτελεσματικό.

10. Το ευρώ ως κοινό νόμισμα

J. Cox: To ιδανικό θύμα σε μια πολύ βρώμικη ιστορία.

του Δημήτρη Καζάκη

Πριν καν προλάβει να στεγνώσει το αίμα της δύστυχης J. Cox στον χώρο του εγκλήματος, η είδηση άρχισε να μεταδίδεται σε Βρετανία και Ευρώπη ως εξής: Η ειδεχθής δολοφονία της Cox ανατρέπει τα δεδομένα δίνοντας το προβάδισμα στην ψήφο παραμονής στην ΕΕ. Από την πρώτη στιγμή η J. Cox δεν δολοφονήθηκε μόνο μια φορά με ειδεχθή τρόπο, αλλά αμέτρητες φορές με κάθε δελτίο ειδήσεων, κάθε ρεπορτάζ, κάθε δήθεν ανάλυση, κάθε υποκριτικά συμπονετική δήλωση των επικεφαλής του "Μένω", κοκ. Όλοι τους χρησιμοποιούν με τον πιο εξόφθαλμο και χυδαίο τρόπο τη δολοφονία σαν μέσο για να αποσπαστούν ψήφοι υπέρ της παραμονής στην ΕΕ.

Έτσι ξέσπασε μια αλλόφρονα εκστρατεία στη βάση μιας τόσο πρόστυχης καπηλείας της συγκεκριμένης δολοφονίας, που είχε εξαρχής σαν στόχο να εμφυτέψει τη συνενοχή γι' αυτήν την ειδεχθή πράξη σε κάθε έναν ξεχωριστά οιονεί ψηφοφόρο υπέρ της εξόδου από την ΕΕ. Η εκστρατεία αυτή είχε και έχει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας επιχείρησης ψυχολογικού πολέμου εναντίον του πληθυσμού προκειμένου δια της συνενοχής να του αποσπάσει την ψήφο υπέρ της ΕΕ.

Αλήθεια, πότε πρόλαβαν να οργανώσουν όλη αυτή την εκστρατεία, που ξέσπασε μέσα σε λίγες ώρες από την δολοφονία της Cox; Πότε πρόλαβαν να διεξάγουν έρευνες που παρουσίασαν σχεδόν αμέσως με αντιστροφή του κλίματος υπέρ του "Μένω"; Όλα δείχνουν ότι οι καθοδηγητές της εκστρατείας ήταν έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν τη δολοφονία πριν καν συμβεί αυτό το ειδεχθές έγκλημα.

Ας δούμε το σκηνικό. Η εκστρατεία υπέρ της ΕΕ πήγαινε down the tubes, όπως θα έλεγαν κι οι Βρετανοί. Κι είναι λογικό. Κανένας από τους υποστηρικτές της παραμονής στο τερατούργημα της ΕΕ δεν έχει να πει τίποτε το θετικό. Κι έτσι ολόκληρη η εκστρατεία του "Μένω" θεμελιώθηκε στον εκφοβισμό του ψηφοφόρου και την κινδυνολογία σε βαθμό γελοιότητας.

Φόνος βουλευτή υπέρ της Ε.Ε.!

του Γιώργου Δελαστίκ

Ωμά θα το θέσουμε το ζήτημα: οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες είναι αυτές που οργάνωσαν τη δολοφονία της βουλευτίνας των Εργατικών Τζο Κοξ, με στόχο να επηρεάσουν καταλυτικά την έκβαση του δημοψηφίσματος την Πέμπτη για την παραμονή ή όχι της Αγγλίας στην ΕΕ; Αν όντως έχει συμβεί αυτό, είναι προφανές ότι οι μυστικές δημοσκοπήσεις της υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας MI5 έδιναν ως πιθανότατη τη νίκη της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ. Η δολοφονία της Τζο Κοξ θα πετύχει να αλλάξει την έκβαση του δημοψηφίσματος υπέρ της παραμονής στην ΕΕ της Αγγλίας;

Αυτό θα το δούμε τη νύχτα της Πέμπτης 23 Ιουνίου, οπότε θα έχουμε και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Αν πάντως η δολοφονία της βουλευτού Τζο Κοξ μεθοδεύτηκε από τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες, το βρετανικό κατεστημένο πρέπει να βρίσκεται σε κατάσταση πανικού.

Ως θύμα δολοφονίας, η Τζο Κοξ ήταν το ιδανικό θύμα. Μια πρωτοεκλεγμένη γυναίκα βουλευτής, γλυκιά σαραντάρα, μητέρα δύο μικρών παιδιών, τριών και πέντε χρονών, που θα μεγαλώσουν ορφανά. Η Τζο Κοξ ανήκε στην ακραία δεξιά πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος. Πρώτα απ' όλα ήταν υπέρ μιας συνολικής, γενικής επίθεσης εναντίον της Συρίας για να επιτευχθεί η ανατροπή του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Δεύτερον, όχι μόνο ήταν υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ, αλλά τάχθηκε και κατά του ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν, θεωρώντας ότι δεν τάχθηκε με επαρκή για την ίδια αποφασιστικότητα υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ! Μιλάμε για τον Κόρμπιν, ο οποίος έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι το “Ναι” στην παραμονή της Αγγλίας στην ΕΕ θα είναι αποτέλεσμα πρωτίστως των οπαδών του Εργατικού Κόμματος υπέρ της ΕΕ!

Να πώς οι προδότες και οι επίορκοι ετοιμάζουν στρατιωτική επέμβαση στην Ελλάδα.

του Δημήτρη Καζάκη

Το νέο Στρατιωτικό Στρατηγικό Δόγμα των Ενόπλων Δυνάμεων για το στρατό, το ναυτικό και την αεροπορία προβλέπει την πιθανή εφαρμογή "στρατιωτικής ισχύος" και στο πλαίσιο της "επιβολής του νόμου και της ασφάλειας εσωτερικού της χώρας". Με τον τρόπο αυτό το νέο Δόγμα, που ήδη εφαρμόζεται στις ΕΔ, μας γυρίζει πίσω στις μαύρες εποχές όπου ο στρατός μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από την εξουσία για την επιβολή του "νόμου και της τάξης" του καθεστώτος σε βάρος του λαού, των πολιτών και της πατρίδας.

«Οι Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ) συνεισφέρουν στο πλαίσιο επιβολής του νόμου και της ασφάλειας εσωτερικού της χώρας συμμορφούμενες με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο. Μερικές δραστηριότητες αυτού του τομέα, σε ακραίες καταστάσεις, είναι πιθανόν να απαιτήσουν την εφαρμογή Στρατιωτικής Ισχύος. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται επιχειρήσεις για αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών εντός της χώρας, όπως της τρομοκρατίας, της λαθρομετανάστευσης, της ασφάλειας μεγάλων αθλητικών οργανώσεων κλπ...» αναφέρεται στο Στρατιωτικό Στρατηγικό Δόγμα των ΕΔ με τον τίτλο «ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΕΔ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ», όπως αποκαλύπτει η ηλεκτρονική εφημερίδα Δέσμευση στις 12/6
(http://desmevsi.gr/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CE…/)

Στο εδάφιο των "απειλών" στην "ασφάλεια του εσωτερικού" το εν λόγω ΣΣΔ αναφέρεται – εκτός όλων των άλλων - στον "πολιτικό τομέα" όπου: «1. Η πολιτική ασφάλεια αφορά στην οργανωτική σταθερότητα των κρατών, των συστημάτων διακυβέρνησης και των ιδεολογιών που τα νομιμοποιούν. 2. Στις πολιτικές απειλές είναι ευάλωτα όλα τα κράτη το καθένα σε διαφορετικό βαθμό. Οι πολιτικές απειλές χαρακτηρίζονται από την ικανότητα να εκδηλωθούν εντός του κράτους ή και εκτός αυτού. Πάντοτε όμως στοχεύουν να πλήξουν την οργανωτική σταθερότητα των κρατών ήτοι την πολιτική ή εθνική ιδεολογία του κράτους και τους θεσμούς που εκπροσωπεί.»

Είσαι στην Ε.Ο.Κ., μάθε για την Ε.Ο.Κ.

του Μιχάλη Αριδά*

Οι παλιότεροι σίγουρα θυμούνται το διαφημιστικό, που αποτελεί τον τίτλο του παρόντος κειμένου. Η Ε.Ο.Κ. μετονομάστηκε σε Ε.Ε. Η ουσία όμως είναι η ίδια. Μήπως είναι καιρός να μάθουμε κάποια σημαντικά πράγματα γι' αυτήν;

Πως δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση; Ποιος την οραματίστηκε; Ποιος την έχτισε;

 Στις 23 Ιουνίου, θα πάνε στις κάλπες οι Βρετανοί για να ψηφίσουν αν προτιμούν να παραμείνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή να φύγουν. Είναι κάτι που μπορεί να αποτελέσει ορόσημο για την ευρωπαϊκή ιστορία, αλλά και για την Ελληνική ιστορία, που με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο. Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν πως οι Βρετανοί θα ψηφίσουν υπέρ του λεγόμενου brexit, δηλαδή να φύγουν από την Ε.Ε. Στο κάτω κάτω της γραφής, δε νίκησαν τους Γερμανούς σε δυο πολέμους για να τους έχουν τώρα στο σβέρκο τους.

Με αφορμή λοιπόν το εν λόγω δημοψήφισμα, ας δούμε κάποια ερωτήματα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποιοι είναι αυτοί που την εμπνεύστηκαν, ποιοι την σχεδίασαν και ποιοι την οικοδόμησαν; Γιατί δημιουργήθηκε τελικά η Ευρωπαϊκή Ένωση και αργότερα η ευρωζώνη; Τι ρόλο παίζουν; Είναι παλιά ή καινούρια ιδέα; Πότε μπήκε στα σκαριά; Είμαι σίγουρος πως οι Έλληνες, αλλά και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι, τρέφουν πλήρη άγνοια για όλα αυτά τα ερωτήματα.

“Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα”

Διαβάστε τι είπαν κάποτε, δύο διάσημοι κύριοι: