Η ώρα της μεγάλης κρίσης για τον Ελληνισμό

του Σαράντου Καργάκου

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:

«Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου*

πόλεμος μέγας πολεμά, βαρεῖ τό καλυβάκι…»

*τόπ΄ = μπάλα κανονιού. Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά -πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

Βλακεία – βουλευτικές εκλογές και βλακώδης κομματικός πατριωτισμός

Του Όμηρου Αλεξάνδρου

Οικονομολόγου, Λογιστή – Ελεγκτή

Ο ορισμός του βλάκα

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος, επέλεξε να γράψει στο εξώφυλλο του βιβλίου του «Εγχειρίδιο Βλακείας» (2008): «Επειδή όλοι υποτιμάμε τον αριθμό των ηλιθίων ανάμεσά μας και κάθε τόσο μας αιφνιδιάζουν πρόσωπα «υπεράνω υποψίας», μάλλον θα πρέπει να ξανασυστηθούμε».

Παρακολουθώντας διάφορα προγράμματα, συζητήσεις στην τηλεόραση, αλλά και στην καθημερινότητα, διαπιστώνουμε ότι η ευφυΐα δεν αποτελεί κοινό αγαθό.

Όπως υπάρχουν διαφορές στην εμφάνιση (όμορφος/η, άσχημος/η) υπάρχουν και στις πνευματικές ικανότητες ώστε οι άνθρωποι να υποδιαιρούνται σε δυο βασικές κατηγορίες: στους έξυπνους και τους βλάκες, χωρίς οι πρώτοι να παινεύονται και οι δεύτεροι να γνωρίζουν.

Εξυπακούεται ότι υπάρχουν όλες οι ενδιάμεσες διαβαθμίσεις του έξυπνου (π.χ. ικανός, ευφυής, ιδιοφυής) και του βλάκα (π.χ. σβηστός, «καλό παιδί», ηλίθιος, ζώο, αργόστροφος, κουτεντές, κοθώνι, κουφιοκεφαλάκης).

Ειδικά για τους βλάκες υπάρχει εκπληκτικός πλούτος λέξεων που απλά υποδηλοί ότι το φαινόμενο απασχολεί την κοινωνία (π.χ. οι Εσκιμώοι έχουν τις περισσότερες λέξεις για το χιόνι).

Οι επιστήμονες δεν έχουν καταλήξει αν η ευφυΐα είναι κληρονομική (γονίδιο) ή επίκτητη (περιβάλλον) δηλαδή αν κάποιος γεννήθηκε ή έγινε έξυπνος.

Η αλήθεια βρίσκεται στη μέση, χρειάζονται σωστά γενετικά χαρακτηριστικά αλλά και ευνοϊκό περιβάλλον (π.χ. διαπαιδαγώγηση, μόρφωση) διότι αν πάρεις ένα θάμνο και τον φυτέψεις στο ευνοϊκότερο περιβάλλον πάλι θάμνος θα μείνει.

Η προσφυγική κρίση, o Σόρος και η περίπτωση του «Solidarity Nοw»

του Ηλία Σκυλάκου

Βρισκόμαστε μέσα στη δίνη της προσφυγικής κρίσης η οποία είναι αποτέλεσμα των πολέμων κυρίως στη Μέση Ανατολή.

Το προσφυγικό όμως αποτελεί ένα σύνθετο ζήτημα, διότι αυτές οι ροές φαίνεται να αξιοποιούνται για την κάλυψη των αναγκών της κερδοφορίας των πολυεθνικών εταιρειών, μέσω της μετατροπής των κατατρεγμένων ανθρώπων σε φθηνή εργατική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα στήνονται μεγάλες μπίζνες που έχουν την σφραγίδα, δουλεμπόρων, κρατικών μηχανισμών, αλλά και των γνωστών ΜΚΟ - ιδρυμάτων.

Τα ιδρύματα και οι ΜΚΟ ειδικά, φαίνεται να απολαμβάνουν όμως εκατομμύρια ευρώ από την ΕΕ και τις ΗΠΑ για τον έλεγχο των δομών «στήριξης» των προσφύγων.

Η άμεση χρηματοδότηση των ΜΚΟ από τα κέντρα εξουσίας, τις μυστικές υπηρεσίες, αλλά και άλλων σκοτεινών κύκλων που κατά καιρούς έχουν έρθει στην δημοσιότητα, επιβεβαιώνουν πως ο ρόλος των οργανώσεων αυτών συνδέεται άμεσα με τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών.

Στις δράσεις τους για παράδειγμα δεν θα διαπιστώσει κανείς να γίνεται κάποια αναφορά στα αίτια των πολέμων, ή στους υπευθύνους των επεμβάσεων όπως είναι η Ε.Ε και οι ΗΠΑ.

Συνεπώς η δράση των ΜΚΟ είναι εμφανές πως δεν έχει καμία σχέση με την προσφορά αλληλεγγύης. Αυτό που μόνο τελικά παράγουν είναι μια επίπλαστη φιλανθρωπία για τον έλεγχο των δομών αλληλεγγύης.

Ίδρυμα δίνει 14.000.000 εκατομμύρια δολάρια στις Ελληνικές ΜΚΟ

Τα ερωτηματικά της δραχμής - Μια απάντηση στον κ. Βιλιάρδο

Σημείωση συντάκτη: Επειδή το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο site του κ. Βιλιάρδου (analyst.gr), με απάλειψη κάθε παραπομπής (link) σε λεπτομερέστερη ανάλυση διαφόρων πλευρών του θέματος, καθώς και κάθε αναφοράς μου στον Δ. Καζάκη και στο ΕΠΑΜ, επισημαίνω ότι το αναρτημένο κείμενο εκεί είναι λογοκριμένο και ως τέτοιο δεν απηχεί στην πληρότητά τους τις απόψεις μου. -Απ' ό,τι πληροφορούμεθα το κείμενο αφαιρέθηκε εξ ολοκλήρου από το συγκεκριμένο site, όπως εξ άλλου ήταν αναμενόμενο.

 
του Όθωνα Κουμαρέλλα*

Σε άρθρο του ο γνωστός οικονομολόγος κ. Βιλιάρδος, θέτει ορισμένα ερωτηματικά σε σχέση με τη μετάβαση σε νέο εθνικό νόμισμα. Τα ερωτηματικά αυτά βεβαίως απευθύνονται εμμέσως στον Γ.Γ. του ΕΠΑΜ Δημήτρη Καζάκη με αφορμή ραδιοφωνική συνέντευξη του τελευταίου. Αποτελεί ακράδαντη πεποίθησή μου η επαρκέστατη απάντησή τους από τον έμμεσο αποδέκτη των ερωτημάτων -εάν φυσικά ο ίδιος κρίνει ότι πρέπει να απαντήσει. Επειδή όμως εδώ και πολλά χρόνια αρθρογραφώ συστηματικά υπέρ του εθνικού νομίσματος και έχω συγγράψει σχετικό βιβλίο (Ευρώ ή Εθνικό Νόμισμα; - Χίλια ψέματα και μια αλήθεια), αισθάνομαι όχι απλά, ότι έχω το δικαίωμα να τοποθετηθώ παρεμβαίνοντας, αλλά την υποχρέωση να το κάνω, ξεκαθαρίζοντας από την πλευρά μου όλα τα θέματα, που θίγονται στο εν λόγω άρθρο του κ. Βιλιάρδου.

Κατ’ αρχήν φαντάζομαι, ότι ο κ. Βιλιάρδος θα συμφωνήσει στη φύση των θεμάτων που πραγματεύεται στο άρθρο του. Ότι, δηλαδή, τόσο το χρέος και η διαγραφή του, όσο και η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα δεν είναι ζητήματα τεχνοκρατικής υφής, αλλά καθαρά πολιτικά θέματα εθνικού μάλιστα χαρακτήρα και σημασίας, που επηρέασαν, επηρεάζουν και θα επηρεάζουν αποφασιστικά για ολόκληρες δεκαετίες τις ζωές όλων μας, τα οποία πρώτα και κύρια οφείλουν να αντιμετωπισθούν ως τέτοια.

Πράγματι, όλα τα ερωτήματα προκύπτουν, όχι τόσο από τις τεχνικές δυσκολίες στην εφαρμογή μιας διαφορετικής και στον αντίποδα της ακολουθούμενης καταστροφικής πολιτικής εσωτερικής υποτίμησης, αλλά από τον τρόπο και τη δυνατότητα να ληφθούν οι κατάλληλες πολιτικές αποφάσεις προς την υλοποίηση μιας τέτοιας αντίστροφης πολιτικής. Πολιτικές αποφάσεις που θα έλθουν να απαντήσουν και στα τεχνικά ζητήματα που ενδεχομένως προκύψουν.

Το χρέος και η διαγραφή του

Ο βάλτος

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Ένα ρίγος διατρέχει τις χώρες της Δύσης από την Ευρώπη ως τις ΗΠΑ, προοίμιο υψηλού πυρετού. Οι κοινωνίες δυσφορούν χωρίς, ωστόσο, να αμφισβητούν τους βασικούς θεσμούς λειτουργίας του Συστήματος. Εναντιώνονται στις πολιτικές λιτότητας αλλά δεν αποσκοπούν σε λύσεις ανατροπής. Ενδεικτικά, ο κόσμος εμμένει, πλειοψηφικά, στην ΕΕ και στο ευρώ παρά τα όσα γίνονται και παρά την επίγνωση (ή τη διαίσθηση) ότι τα χειρότερα ακολουθούν. Επίσης οι πρόσφυγες/μετανάστες, θύματα του πολέμου της Δύσης εναντίον τους, αναζητούν καταφύγιο σωτηρίας στις χώρες των εχθρών τους και ουδείς επισημαίνει την αντίφαση… Η Επανάσταση δεν βρίσκεται στον ορίζοντα της συνείδησης του κόσμου ως μέθοδος ανατροπής, τουλάχιστον για την ώρα.

Η Παγκοσμιοποίηση, όπως τη διαμορφώνει η αμερικανική ηγεσία, συναντά μικρά ή μεγαλύτερα εμπόδια αλλά το αντίπαλο δέος, ο κόσμος και οι αντιδράσεις του, εμφανίζεται αμήχανο και ανίσχυρο, σε σχέση με τον αντίπαλο. Ικανότητα υπολογίσιμης αντίστασης σήμερα δεν έχουν οι κοινωνίες και οι Τάξεις και ούτε θα αποκτήσουν για όσο καιρό οι πληβείοι δεν διαθέτουν πειστικό όραμα, σχέδιο και στρατηγική για το αύριο. Αντίθετα, αντίσταση στον ιμπεριαλισμό της Παγκοσμιοποίησης υπό την αιγίδα των ΗΠΑ προβάλλουν τα Έθνη-Κράτη, η Ρωσία κατά κύριο λόγο καθώς και η Κίνα. Στο επίκεντρο δεν είναι η διαμάχη για το κοινωνικό καθεστώς αλλά η ίδια η ύπαρξη του κάθε Έθνους και του κάθε Κράτους, αυτή είναι η κύρια όψη των αντιθέσεων για να μιλήσουμε με όρους μαρξιστικούς. Την επιβεβαίωση προσφέρει η πραγματικότητα. Μπροστά στα μάτια μας διαλύονται Έθνη-Κράτη, Λιβύη, Ιράκ, Συρία, ενώ η Ρωσία αποτελεί σταθερό στόχο, με Τσάρο, υπαρκτό σοσιαλισμό, καπιταλισμό. Αγκάθι είναι η συνολική ισχύς της χώρας, όχι το κοινωνικό καθεστώς και η ιδεολογία της. Η φύση του κοινωνικού καθεστώτος ενυπάρχει αλλά δεν πρωταγωνιστεί στην πλανητικών διαστάσεων σύγκρουση. Παρά τις αποτυχίες, πχ τη μερική ήττα στη Συρία ή την Ουκρανία, οι ΗΠΑ είναι σε φάση επιθετική με έγχρωμες επαναστάσεις, εσχάτως στη Βραζιλία, με «αποκαλύψεις» περί αθέμιτου πλουτισμού και φοροδιαφυγής διασημοτήτων από δημοσιογραφικούς οργανισμούς χρηματοδοτούμενους από τον Σόρος, τον Ροκφέλερ και ομοίους.

Η συμφωνία θα οδηγήσει στα ύψη την έμμεση φορολογία

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Την αποφασιστικότητα των πιστωτών να πάρουν όλα όσα ζητούν τώρα επιβάλλοντας τον τέλειο εξευτελισμό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ εξέφρασε η δήλωση του προέδρου του Γιούρογκρουπ, Γερούν Ντέιζελμπλουμ, ότι «δεν υπάρχει προθεσμία για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης». Με άλλα λόγια, αν κάποιος πιέζεται χρονικά  αυτός είναι η ελληνική κυβέρ-νηση και μόνον που πρέπει μέσα στον Ιούλιο να καταβάλει 3,5 δισ. ευρώ στην ΕΚΤ και το ΔΝΤ, ξέροντας μάλιστα ότι τον Ιούνιο οι διαπραγ-ματεύσεις θα διακοπούν λόγω του βρετανικού δημοψηφίσματος. Προσθέτοντας δε ότι «η Ελλάδα έχει να λάβει δύσκολες αποφάσεις» υπογράμμισε στο κυβερνητικό επιτελείο ότι αν θέλουν να κλείσει σύντομα η αξιολόγηση θα πρέπει να συμφωνήσουν και να ψηφίσουν μέτρα ύψους 3% του ΑΕΠ που εγγυημένα και όχι κατ’ ευχήν οδηγούν στο στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 3,5% του ΑΕΠ το 2018. Πιέζουν δε ξέροντας ότι η κυβέρνηση παρά τους ενδοιασμούς της για το πολιτικό κόστος που θα καταβάλει στο τέλος θα ψηφίσει με χέρια και πόδια ό,τι ακριβώς της ζητήσουν. Όπως ακριβώς έκανε και το καλοκαίρι του 2015. Γιατί λοιπόν οι πιστωτές να μη ζητούν ολοένα και πιο σκληρά μέτρα λιτότητας, ξέροντας ότι απέναντι τους έχουν ασπόνδυλα μαλάκια;

Τα αιτήματα των αποχαλινωμένων από την ενδοτικότητα της κυβέρνησης πιστωτών εστιάζονται σε τρία τουλάχιστον μέτωπα. Πρώτο, στο ζήτημα των τραπεζικών δανείων όπου πλέον απαιτούν τη δυνατότητα μεταπώλησης ακόμη και εξυπηρετούμενων δανείων με το επιχείρημα της εξυγίανσης των τραπεζικών χαρτοφυλακίων. Στην πραγματικότητα αυτό που ζητούν είναι να βγουν στο σφυρί δεκάδες χιλιάδες κατοικίες που θα αποτελέσουν την πρώτη ύλη μιας πρωτοφανούς και άγριας κερδοσκοπίας, προς όφελος μεσαζόντων και αεριτζήδων. Πιθανά αυτή θα είναι η ανάπτυξη που τάζουν οι κυβερνητικοί με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης…

Τσίπρας: Μέρκελ και ξερό ψωμί!

του Γιώργου Δελαστίκ

Αρχοντας ο Αλέξης! Δεν πάνε να λένε οι Αμερικάνοι μέσω του ΔΝΤ ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος, αν δεν «κουρευτεί», δεν είναι βιώσιμο! Βράχος ο Έλληνας πρωθυπουργός! «Τι ακριβώς θέλουν (σ.σ. αυτοί του ΔΝΤ); Να προσχωρήσουμε στην άποψη που λέει: κούρεμα του χρέους με κάθε κόστος;» αναρωτήθηκε ο «βράχος» και «έφτυσε» κατάμουτρα τους Αμερικανούς και όλο το σκυλολόι που τους υπηρετεί.

Αντιθέτως, ο Αλέξης έκανε μια σύσκεψη στο Μαξίμου και έπειτα έδωσε εντολή στην κυβερνητική εκπρόσωπο να κάνει την ακόλουθη δήλωση, η οποία φυσικά θα μείνει στην ιστορία:

«Ο πολύς κ. Τόμσεν (σ.σ. υπενθυμίζουμε ότι ο Πολ Τόμσεν είναι ο επικεφαλής του τμήματος Ευρώπης του ΔΝΤ) ήθελε να επιβάλει τα σκληρά μέτρα του ΔΝΤ όχι μόνο στην κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά ακόμα και στη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ»! Θεέ και Κύριε, ο Τσίπρας να υπερασπίζεται τη Μέρκελ, η οποία μέσω του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει κυριολεκτικά κατασπαράξει την Ελλάδα!

Ούτε που θα ξανατολμήσουν οι Αμερικάνοι να ξαναμιλήσουν για «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους μετά το «φτύσιμο» που έφαγαν από τον Αλέξη! Άλλωστε τα αποτελέσματα φάνηκαν ήδη. Μετά τη διαρροή της υποτιθέμενης εμπιστευτικής συζήτησης Τόμσεν-Βελκουλέσκου, η Λαγκάρντ, η διευθύντρια του ΔΝΤ, έσπευσε πανικόβλητη στο Βερολίνο για να δηλώσει υποταγή στη Μέρκελ. Βλέπετε, η Κριστίν Λαγκάρντ, ακριβώς όπως και ο προκάτοχός της στο ΔΝΤ, ο Ντομινίκ Στρος-Καν, θέλει κι αυτή να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας, και πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας δεν γίνεσαι με τίποτα αν προηγουμένως δεν δηλώσεις τυφλή υποταγή στους Γερμανούς! Τι είπε, λοιπόν, ακριβώς επί της ουσίας η διευθύντρια του ΔΝΤ, στα θέματα δηλαδή που έχουν πολιτικό ενδιαφέρον;

Οι λαγοί του εναλλακτικού νομίσματος, ή ποιοι προετοιμάζουν την επιβολή του σχεδίου Σόιμπλε

του Δημήτρη Καζάκη

Το πρόγραμμα του 3ου μνημονίου δεν προχωράει. Η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας χειρότερη από αισχρή. Η ρευστότητα στην αγορά ανύπαρκτη με τις τράπεζες και τα ιδιωτικά χρέη να "ρουφάνε" ότι ικμάδα έχει απομείνει στην οικονομία. Η ελληνική κοινωνία διαλυμένη έχει επιστρέψει πολιτικά και κοινωνικά στην κατάσταση πριν το 1909. Η ελληνική πολιτεία πλέον δεν υφίσταται. Έχει υποβαθμιστεί σε οικόπεδο της Γερμανίας.

Πολύ γρήγορα οι ίδιοι οι "θεσμοί" θα μας πουν για μια ακόμη φορά, ότι δεν πετύχαμε του στόχους του μνημονίου. Λες και μπορούσαν να επιτευχθούν. Θα χρεώσουν για μια ακόμη φορά την ευθύνη στον ελληνικό λαό και στη συνέπεια της εφαρμογής του προγράμματος. Κι έτσι ο Σόιμπλε θα ξαναβάλει στο τραπέζι το σχέδιο του. Εικονική μείωση ασήμαντου μέρους του χρέους. Ακόμη πιο άγρια λιτότητα και ξεπούλημα των πάντων. Εναλλακτικό ή παράλληλο νόμισμα δίπλα στο ευρώ ώστε να επιταχυνθεί η υποτίμηση όλων των περιουσιακών στοιχείων της χώρας. Ειδικό καθεστώς για την Ελλάδα εντός της ΕΕ, ώστε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας να έχει δικαίωμα ζωής ή θανάτου πάνω στη χώρα.

Για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζονται επειγόντως λαγοί. Ένας από δαύτους είναι ο γνωστός μας Βαρουφάκης, που σαν υπουργός οικονομικών προσπάθησε να επιβάλλει το διπλό παράλληλο νόμισμα στην Ελλάδα προς δόξα των μεγάλων κερδοσκόπων τύπου Σόρος. Τώρα μας το παίζει "ήρωας" του αντιμνημονίου, περιμένοντας να τελειώσει αυτό που άρχισε. Να στείλει μια και καλή στα θυμαράκια την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Πάλι προς δόξα των μεγαλύτερων αρπακτικών της χρηματαγοράς και της Ενωμένης Ευρώπης.

Τρομοκρατική επίθεση στις Βρυξέλλες: Όχι, κύριε πρωθυπουργέ!

του Michel Collon*

Την ημέρα της τρομοκρατικής επίθεσης στις Βρυξέλλες πέρασα κάποιες ώρες προσπαθώντας να δω πού βρίσκονταν οι δικοί μου. Ποιος κακότυχος μπορεί να είχε βρεθεί σ’ αυτό το καταραμένο μετρό που παίρνω κι εγώ όταν πηγαίνω στα γραφεία του Investig’Action; Ποιος κακότυχος μπορεί να είχε βρεθεί κοντά στo Starbucks του αεροδρομίου, όπου κι εγώ παίρνω συχνά ένα τσάι περιμένοντας το αεροπλάνο; Εναγώνιες ώρες, καθότι όλα τα δίκτυα ήταν παραφορτωμένα.

Τέλος πάντων, όπως τόσοι άλλοι κάτοικοι των Βρυξελλών, έζησα για μια μέρα ό,τι ζουν εδώ και τόσα χρόνια οι Ιρακινοί, οι Λίβυοι, οι Σύριοι και, πριν από αυτούς, οι Αλγερινοί. Επειδή τυχαίνει να έχω βρεθεί πολλές φορές σε μέρη που έχουν βομβαρδίσει οι Δυτικοί, ξέρω με τι μοιάζουν αυτά τα κομματιασμένα σώματα που κανείς ποτέ πια δεν θα μπορέσει να ξαναγκαλιάσει. Έχω δει με τα μάτια μου τον πόνο εκείνων που τους έχουν στερήσει για πάντα το σύζυγο, την γυναίκα ή το παιδί τους.

Όπως τόσοι άλλοι κάτοικοι των Βρυξελλών, έκλαψα κι ένιωσα ότι ήθελα να δείρω αυτούς τους εγκληματίες που σκοτώνουν αθώους ανθρώπους. Όμως εγκληματίας δεν γεννιέται κανείς, γίνεται. Και το πιο κρίσιμο ερώτημα είναι: πώς φτάνει κανείς εκεί; Στην άρνηση της αξίας της ζωής τόσων αθώων! Στο να τους βασανίζουν και να τους τρομοκρατούν αντί να αγωνίζονται κι αυτοί μαζί τους, μαζί με αυτούς τους αθώους, ενάντια στην αδικία που μας χτυπάει όλους; Ποιος δηλητηριάζει το μυαλό των νέων, ποιος τους δίνει το παράδειγμα της βίας; Ποιος τους βυθίζει στην απελπισία και κυρίως ποιος τους δίνει τα όπλα; Εγκληματίες, ναι, αλλά συγχρόνως και θύματα, κι ας μη σας σοκάρει μια τέτοια σκέψη.

Γιατί ο περισσότερος κόσμος προτιμά να ψηφίζει τους δημίους του;

του Δημήτρη Καζάκη

Το ερώτημα δεν είναι καινούργιο. Ούτε αφορά μόνο στην Ελλάδα του σήμερα. Ίσως το "γιατί" μπορεί να το φωτίσει μια ιστορία από τις Δουλειές του Κυρίου Ιουλίου Καίσαρος του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Το έργο αυτό του Μπρεχτ είναι ελάχιστα γνωστό και προσπαθεί μέσα από μια πιστή και συνεπή ιστορική αναφορά στη δημοκρατία της αρχαίας Ρώμης να εξηγήσει πολλά από τα φαινόμενα της εποχής του. Πολλά από τα φαινόμενα και της δικής μας εποχής.

Ένα από τα πιο ζωτικά προβλήματα της ολιγαρχικής δημοκρατίας στην αρχαία Ρώμη είναι το γιατί οι τεράστιες μάζες των προλεταρίων, δηλαδή των άνεργων ακτημόνων Ρωμαίων πολιτών, δεν μπορούσαν δια των εκλογών να επιβάλλουν τη θέλησή τους. Παρά το γεγονός ότι συνιστούσαν τη μεγάλη πλειοψηφία των Ρωμαίων πολιτών. Γιατί προτιμούσαν να σέρνονται πίσω από τους πιο πλούσιους πατρικίους για να τους πουλήσουν την ψήφο τους με αντάλλαγμα λίγο σικελικό σιτάρι και μερικά χάλκινα νομίσματα, αντί να επιβάλλουν την αναδιανομή της γης υπέρ τους.

Ο διάλογος που ακολουθεί από το έργο του Μπρεχτ δίνει μια απάντηση, που όσοι από εμάς έχουν ασχοληθεί με τη Ρώμη αυτής της εποχής την έχουν διαβάσει σ' όλους σχεδόν τους σημαντικούς ιστορικούς της περιόδου. Ο διάλογος είναι ανάμεσα στον αφηγητή και τον Αλέξανδρο, Έλληνα δούλο και βιβλιοθηκάριο του Ρωμαίου κροίσου Κράσσου, ο οποίος θεωρούνταν τότε στη Ρώμη ως ο πιο διαβασμένος και τιμιότερος άνθρωπος στην πόλη.

Μας Κυβερνούν Αγράμματοι, Απάτριδες και Αγύρτες

του Σπύρου Στάλια*

 Τι να εννοεί άραγε ο σοφός άνδρας λέγοντας μας ότι «ο σύνθετος τόκος (τα πανωτόκια) είναι το 8^ο θαύμα του κόσμου, και όποιος τον αντιλαμβάνεται τον εισπράττει και όποιος δεν τον καταλαβαίνει τον πληρώνει!».

Το παρακάτω γράφημα είναι από αυτά που είναι λίαν αποκαλυπτικά για το πώς αντιλαμβανόμαστε την ανάπτυξη στη ζωή μας και τον κόσμο.

Στο γράφημα αυτό ο κάθετος άξονας απεικονίζει την ανάπτυξη και ο οριζόντιος άξονας τον χρόνο. Οι τρεις καμπύλες Α, B και C απεικονίζουν τρείς μορφές ανάπτυξης μέσα στο χρόνο.

Η καμπύλη Α  απεικονίζει την φυσική ανάπτυξη κάθε ζωντανού οργανισμού στη φύση. Ας πούμε ο άνθρωπος μεγαλώνει-αναπτύσσεται έως τα 20-21 του χρόνια και μετά, με αυτή την μορφή, συνεχίζει την ζωή του, με ποιοτικές φυσικά διαφορές, όπου κάποια στιγμή εγκαταλείπει τα εγκόσμια. Αυτό ισχύει γενικά για τα φυτά, τα ζώα, τους ανθρώπους.

Η καμπύλη Β δείχνει την μορφή της δυνητικής γραμμικής οικονομικής ανάπτυξης. Με δεδομένους πόρους, ανθρώπινους και φυσικούς, και την επικρατούσα τεχνολογία, συνεχώς θα μπορούμε να παράγουμε πάνω σε αυτό το πρότυπο, έως ότου λιγότερη τεχνολογία ή λιγότερους πόρους απασχολήσουμε, όποτε δεν θα παράγουμε πάνω σε αυτή την γραμμή, αλλά σε μια άλλη, πιο κάτω από αυτή, αλλά στο ίδιο πρότυπο αλλά όχι πάνω από αυτό.

Διαχείριση κόκκινων δανείων

«Όταν αναλάβουμε την κυβέρνηση το πρώτο χρονικό διάστημα θα παγώσουν τα χρέη μέχρι να ελεγχθούν οι τράπεζες» υπογράμμισε σε συνέντευξη στην ΔΕΣΜΕΥΣΗ ο Γενικός Γραμματέας του ΕΠΑΜ Δημήτρης Καζάκης.

Ερ. Ποιό είναι το πρόγραμμα σας για τα κόκκινα δάνεια;

Απ. Όταν αναλάβουμε την κυβέρνηση θα υπάρξει πολιτική απόφαση για εθνικό νόμισμα. Στις τράπεζες που ήδη υπάρχουν θα γίνει εν λειτουργία εκκαθάριση, πρώτα απ’ όλα πρέπει να διαπιστωθεί ποιός χρωστάει και πόσα χρωστάει. Επίσης το πρώτο χρονικό διάστημα παγώνουν όλες οι οφειλές μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος. Δεν θα ασκηθούν εξώσεις και δικαστικά μέτρα κατά των οφειλετών. Παράλληλα όσοι έχουν πληρώσει 1,5 φορά, δηλαδή το κεφάλαιο συν 50% σταματάνε να έχουν χρέος. Στόχος μας είναι να σβήσουν όλα τα χρέη των νοικοκυριών, των ελευθεροεπαγγελματιών, των αγροτών και των μικρομεσαίων, έτσι ώστε να ανασάνει η κοινωνία και η αγορά. Με εξαίρεση βέβαια εκείνους που πήραν χαριστικά δάνεια, ή θαλασσοδάνεια.

Ερ. Ποιός θα είναι ο νέος σχεδιασμός για το τραπεζικό σύστημα;

Απ. Οι συστημικές τράπεζες θα παύσουν να υπάρχουν και αυτή είναι η τελευταία κατάληξη μιας ιδιαίτερα πονεμένης ιστορίας. Πρέπει να απαλλαγεί οριστικά η οικονομία και η κοινωνία από τις σημερινές τοκογλυφικές, σαράφικες τράπεζες, που εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες και τα ελλείμματα της οικονομίας. Πριν λοιπόν την νέα μορφολογία του τραπεζικού συστήματος οι παραπάνω τράπεζες θα εκκαθαρισθούν εν λειτουργία. Δηλαδή θα πραγματοποιούνται οι ταμειακές υποχρεώσεις και οι εκκαθαριστές (εκπρόσωποι της δικαιοσύνης, ορκωτοί λογιστές, επίτροπος από την Τράπεζα της Ελλάδος) θα προχωρούν σε ελέγχους για να διαπιστωθεί η κίνηση του χρήματος. Παράδειγμα το 2015 το α΄ εξάμηνο οι συστημικές τράπεζες πήραν μέσω του ELA 94 δισ. ευρώ. Ήδη τα 55 δισ. γνωρίζουμε τι έγιναν αλλά για τα υπόλοιπα 39 δισ. δεν υπάρχουν απαντήσεις.

Ερ. Τι θα γίνει με την Τράπεζα της Ελλάδος;

Απ. Θα καταργηθεί η υπάρχουσα και στην θέση της θα δημιουργηθεί ένα νέο κρατικό ίδρυμα. Δηλαδή δεν θα είναι ιδιωτική ανώνυμη εταιρία. Επίσης θα υπάρξει κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου και άμεση εποπτεία από την Ολομέλεια της Βουλής. Ακόμη το Διοικητικό Συμβούλιο θα είναι κοινωνικού ελέγχου, όπου θα συμμετέχουν κοινωνικοί φορείς.

Ερ. Θα υπάρχουν ιδιωτικές τράπεζες;

Τίποτα δεν τέλειωσε στην Συρία

του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου

Πολύ μεγάλη εντύπωση προκάλεσε η απόσυρση των Ρωσσικών στρατευμάτων από το έδαφος της Συρίας. Ο διεθνής Τύπος, έχει ρίξει τόνους μελάνι προσπαθώντας να διερευ-νήσει τι κρύβεται πίσω από την κίνηση αυτή του Πούτιν, με την κυρίαρχη προπαγάνδα, κυρίως την δυτική, να αναφέρεται σε έξυπνη και εξαιρετική κίνηση από μέρους της Ρωσσίας. Ας προσπαθήσουμε όμως να διερευνήσουμε στο μέτρο του δυνατού, τι μπορεί να σημαίνει τελικά, η εμπλοκή και η απόσυρση της Ρωσσίας.

Είναι αλήθεια, πως τόσο η απόσυρση των πολεμικών δυνάμεων της Ρωσσίας, αλλά και η αρχική απόφαση για εμπλοκή της ρώσσικης πολεμικής μηχανής στην μέση Ανατολή, προκάλεσαν παγκόσμια έκπληξη. Η Συρία, δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει πεδίο παγκόσμιας αναμέτρησης, από την στιγμή που η κυριαρχία στον έλεγχο των δρόμων ενέργειας και όχι μόνο, περνάει αναγκαστικά από την εξαιρετική γεωστρατηγική θέση της.

Ο επανασυσχετισμός δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, είναι αυτός που έχει προκαλέσει την άλωση όλων των χωρών της περιοχής, μέσω της αραβικής Άνοιξης και τις αλλαγές και επεμβάσεις τόσο στην Λιβύη την Αίγυπτο και αλλού.

86....

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ματιά στις αναφορές στο άρθρο 86 του συντάγματος.

Τι κάνουν τα ποντίκια όταν ξέρουν ότι ο καράβι βουλιάζει;

του Δημήτρη Καζάκη

Τον Μάιο του 2008 ο Μπομπ Τράα, πρώην επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΔΝΤ στην Αθήνα, είχε συντάξει έκθεση για την ελληνική οικονομία, στην οποία υπολόγισε ότι το χρέος κάθε μορφής του ελληνικού κράτους ήταν πάνω από το 800% του ΑΕΠ, αποκάλυψε ο Γιώργος Προβόπουλος. Τόνισε, δε, ότι «τον παρακαλέσαμε να μην το δημοσιεύσει γιατί θα γινόταν χαμός».

Από το βήμα της ετήσιας γενικής συνέλευσης του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Τροφίμων (ΣΕΒΤ), ο πρώην κεντρικός τραπεζίτης της Ελλάδας σημείωσε ότι «αυτή πάντως ήταν η πραγματικότητα και κάνανε ότι δεν την έβλεπαν» εννοώντας τα πολιτικά κόμματα και τις κυβερνήσεις. Δεν εξήγησε, βέβαια, τι έκανε ο ίδιος. Γιατί σαν διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, ποίησε τη νήσσα;

Δεν παράλειψε επίσης να ασκήσει δριμεία κριτική στο μείγμα δημοσιονομικής πολιτικής που εφαρμόστηκε από την αρχή της κρίσης, χαρακτηρίζοντάς το «τελείως λάθος», και εμφανίστηκε απαισιόδοξος για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση, παρομοιάζοντάς τη με «ναρκοπέδιο στο οποίο έχουμε κολλήσει».

Επιπλέον, ο κ. Προβόπουλος άσκησε έντονη κριτική στην πολιτική συνεχούς αύξησης φόρων, τονίζοντας ότι «οι φόροι δεν φέρνουν την ανάπτυξη, αλλά οδηγούν την οικονομία σε ένα φαύλο κύκλο».

Δεν γνωρίζω τι ελπίζει, ή τι σκοπιμότητες υπηρετεί ο κ. Προβόπουλος κάνοντας μια τέτοια τοποθέτηση. Πάντως, όπως και να το δει κανείς, συνιστά μια ακόμη ομολογία για το έγκλημα που συντελέστηκε σε βάρος της χώρας και του λαού της.

Και δεν αθωώνει στο ελάχιστο τον πρώην κεντρικό τραπεζίτη από τον εγκληματικό ρόλο που έπαιξε στην όλη εθνική τραγωδία.

Κι ενώ αποδέχεται ότι ολόκληρη η πορεία της χώρας υπό το μείγμα πολιτικής που της επιβάλλεται έξωθεν είναι τελείως αδιέξοδη, φρόντισε να μην κάνει κουβέντα για το τι πρέπει να γίνει. Τι πρέπει να γίνει για να ξεφύγουμε από το αδιέξοδο; Σιγή ιχθύος.

Να είστε σίγουροι ότι θα εμφανιστούν πολλοί μετά Χριστό προφήτες. Πολλοί υπαίτιοι της σημερινής κατάρρευσης θα εμφανιστούν ως μετανοούσες εταίρες. Βλέπουν την ολοκληρωτική κατάρρευση και προσπαθούν να διασωθούν για την "επόμενη ημέρα".

Όμως αυτό που δεν πρόκειται να δούμε είναι να μιλάνε για εναλλακτικές. Να λένε δηλαδή τι πρέπει να κάνει η χώρα για γλυτώσει τη διάλυση. Κουβέντα. Μόνο όταν έρθει η ώρα και ο Σόιμπλε με τους κερδοσκόπους τύπου Σόρος αποφασίσουν ότι ήρθε η ώρα για εναλλακτικό, διπλό, ή παράλληλο νόμισμα για την Ελλάδα, τότε θα τους δούμε όλους αυτούς να βγαίνουν στην πρώτη γραμμή. Από τον Βασίλειο Μαρκεζίνη έως Προβόπουλο, Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου και Σία.

Κι όλα αυτά για να μην αντιληφθεί η μεγάλη πλειοψηφία του λαού ότι η εναλλακτική στο σημερινό αδιέξοδο είναι μόνο μία. Μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους, εθνικό νόμισμα με αποχώρηση από ευρωζώνη και ΕΕ. Διαφορετικά το χάος.

Ο Πόλεμος δεν μιλάει ελληνικά

Σκίτσο στο enikos της 15ης/12/2015. Οχι, η γελοιογραφία δεν είναι προφητική, φαινότανε το πράγμα. Το δυσάρεστο ήταν και είναι η εθελοτυφλία που επιδεικνύουν οι επιμηθείς και μηδέποτε προμηθείς.

του Στάθη

Πρέπει να μισούν τους ανθρώπους, δεν εξηγείται αλλιώς! Ο κ.Μπαλτάς έφερε για διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου έναν Βέλγο καλλιτέχνη, τον κ. Γιαν Φαμπρ, μάλλον Φλαμανδό (εθνικότητα την οποίαν ο κ. Μπαλτάς συγχέει με την ολλανδική - μικρό το κακό. Και για τους Φλαμανδούς και για τους Ολλανδούς). Το κακό, μεγάλο ή μικρό,

αφορά εμάς. Ο κ. Γιαν Φαμπρ (όστις, ειρήσθω εν παρόδω, βρίσκει εμάς τους Ελληνες «συμπαθητικά αναχρονιστικούς», ήτοι ολίγον καθυστερημένους) έχει διαπρέψει

ως μεταμοντέρνος δημιουργός, σκαρώνοντας έργα φτιαγμένα από το αίμα του και άλλα σωματικά υγρά (πιθανώς ούρα, ιδρώτα, σάλια ή σπέρμα). Επίσης ειδικεύεται σε συνθέσεις με σκαθάρια και άλλα έντομα, άμα τε και σε χάπενινγκς με ιπτάμενες γάτες - να δούμε πως σκάνε στο έδαφος! Λεονάρντο ντα Βίντσι ο τύπος, Μαρκ Σαγκάλ και Ταρκόφσκι, όλοι μαζί σε μια συσκευασία. Πλην όμως εργατικός! Αμέσως

μόλις έσκασε στην Αθήνα, μετονόμασε το Ελληνικό Φεστιβάλ σε Διεθνές Φεστιβάλ, το αφιέρωσε στο... Βέλγιο και του ’χωσε στο ρεπερτόριο και τρία-τέσσερα έργα δικά του (δεν γνωρίζω αν ανάμεσά τους πατίκωσε κι εκείνο το θεατρικό του στο οποίον αναγκάζει τους θεατές να στέκονται ακίνητοι 24 ώρες να τον παρακολουθούν να μην κάνει τίποτα). Συγκινείται