Συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά του Γερμανού υφυπουργού Γιοακίμ Φούχτελ στο Ναύπλιο (Εικόνες)

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στην "6η Ελληνογερμανική Συνέλευση" και την παρουσία του Γερμανού υφυπουργού Χανς Γιοακίμ Φούχτελ, υπεύθυνου της Γερμανικής κυβέρνησης για την Ελλάδα!! (Μοναδικό επίτευγμα σε δημοκρατική υποτίθεται χώρα) πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου, στο Ναύπλιο, στην πλατεία Συντάγματος στο ιστορικό κτίριο της πρώτης Ελληνικής Βουλής, στο κτίριο που οι δικαστές Τερτσέτης και Πολυζωίδης αρνήθηκαν να δικάσουν το Γέρο του Μοριά!

Θύματα και πάλι τα παιδιά;

της Αθανασίας Πέτσα*

Αφήνοντας (για λίγο) στην άκρη τον τρόπο με τον οποίο ήρθαν οι μετανάστες στη χώρα μας, γεγονός είναι ότι η Ελλάδα από πέρασμα για την κεντρική Ευρώπη, μετατράπηκε σε τελικό προορισμό, χωρίς βέβαια να ερωτηθεί κανείς γι’ αυτό, ούτε οι Έλληνες, αλλά ούτε και οι μετανάστες, εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία δεν είχε καμιά επιθυμία να παραμείνει στην Ελλάδα.

Τώρα λοιπόν, καλούμαστε όλοι να αποδεχτούμε ως δεδομένη αυτήν την κατάσταση και να δούμε πώς θα την διαχειριστούμε. Και καλούμαστε, από ποιους; Μα, φυσικά, από αυτούς που όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να την αποτρέψουν, αλλά αντιθέτως, την υποδαύλισαν, θέτοντας ουσιαστικά υπό καθεστώς ομηρίας, τόσο τους νεοεισελθέντες στη χώρα μας, όσο και τον ελληνικό λαό. Αλλά, είπαμε, αυτά θα τα αφήσουμε για λίγο στην άκρη, για να εξετάσουμε τα προβλήματα που έχουν αρχίσει να ανακύπτουν από τις προσπάθειες ενσωμάτωσης των προσφύγων – μεταναστών.

Ένα από αυτά τα ζητήματα, είναι και η κάλυψη των παιδιών των μεταναστών σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας.

Εννοείται ότι, όπως και όλα όσα αφορούν τους πρόσφυγες, έτσι και αυτό, έχει αφεθεί στην αποκλειστική σχεδόν αρμοδιότητα των ΜΚΟ. Εκεί πέφτουν τα κονδύλια, αυτές αποφασίζουν πώς θα τα διαχειριστούν. Τι υπηρεσίες θα παρέχουν, τι ειδικότητες χρειάζονται να προσλάβουν, όπως και τι εθνικότητας θα είναι οι ειδικοί. Από την πλευρά του κράτους, ο έλεγχος και ο συντονισμός της κατάστασης είναι, ουσιαστικά, υποτυπώδης.

Τώρα όμως, που μπαίνουμε στη λογική της μόνιμης εγκατάστασης αυτών των ανθρώπων στη χώρα μας, γίνεται φανερό ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες. Και ποιος καλείται να συνδράμει για να «βγάλει το φίδι από την τρύπα»; Ποιος άλλος από το «κακό» Δημόσιο.

Έτσι, έχουν ξεκινήσει ήδη οι πιέσεις προς τις δημόσιες παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες, να οργανωθούν με σκοπό την εξυπηρέτηση των προσφυγόπουλων. Για το σκοπό αυτό, έχουν ήδη ξεκινήσει οι συσκέψεις στις διάφορες ΥΠΕ (Υγειονομικές Περιφέρειες) ανά την Ελλάδα, μεταξύ των ΥΠΕαρχών και των Δ/ντων – υπευθύνων των παιδοψυχιατρικών (π/ψ) δομών.

Στη Β. Ελλάδα, η κατάσταση έχει ως εξής:

Η μοιρασιά του Αλ Καπόνε

του Δημήτρη Καζάκη

Τελείωσε το θρίλερ των τηλεοπτικών αδειών με διαδικασία που δίκαια θα κατέτασσε την κυβέρνηση και τους συμμετέχοντες στην κατηγορία του συνδικάτου του εγκλήματος. Η κυβέρνηση Τσίπρα όρισε αυθαίρετα ότι η "πίτα" της τηλεοπτικής αγοράς θα μοιραστεί στα 4. Γιατί στα 4; Διότι έτσι επιβάλλουν τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και ο ξένος παράγοντας.

Κατόπιν επινοήθηκε μια διαδικασία εντελώς πρωτοφανής για τα παγκόσμια δεδομένα. Κεκλεισμένων των θυρών (ζήτω η διαφάνεια!) έγινε πλειοδοσία για τις 4 τηλεοπτικές άδειες. Τύφλα να 'χουν οι μυστικές εταιρείες και το κονκλάβιο που επιλέγει τον Πάπα.

Τι έκαναν πίσω από τις κλειστές πόρτες; Τα αρπακτικά μοιράζονταν την "πίτα" μαζί με τα στελέχη της κυβέρνησης. Γιατί πίσω από κλειστές πόρτες; Για να μην ξέρει κανείς -εκτός από τους άμεσα ενδιαφερόμενους- πώς μοιράστηκε η "πίτα", ποιοι τα άρπαξαν χοντρά, τι ανταλλάγματα υπήρξαν και τι τελικά συμφωνήθηκε. Το απόγειο της διαπλοκής. Η διαπλοκή στη νιοστή δύναμη.

Γιατί όλα αυτά; Πολύ απλά η εντολή από τους κατακτητές της χώρας είναι να μονοπωληθεί όσο δεν παίρνει η ενημέρωση και η ψυχαγωγία στην Ελλάδα. Να μονοπωληθεί έτσι ώστε ο ψυχολογικός πόλεμος και η μαύρη προπαγάνδα εναντίον του ελληνικού λαού να ενταθεί όσο ποτέ άλλοτε. Βλέπετε έρχονται τα πολύ χειρότερα. Έρχεται οσονούπω και ο διαμελισμός της χώρας, που έχει υπογράψει ήδη η κυβέρνηση και έχει αποδεχθεί στο σύνολό του το επίσημο κομματικό και πολιτικό σύστημα.

Για να εθιστεί ο μέσος Έλληνας ακόμη και στο διαμελισμό της χώρας του, θα πρέπει η μαυρίλα της προπαγάνδας να γίνει ακόμη πιο μαύρη, σκέτο έρεβος. Ενώ η επίθεση στο νου, τη συνείδηση και το ηθικό του ελληνικού λαού μπορεί να έχει ήδη ξεπεράσει το επίπεδο της παλιάς χούντας, αλλά τώρα θα πρέπει να ξεπεράσει κάθε ιστορικό προηγούμενο.

Στην αρχή έπρεπε να πειστεί ο λαός ότι το να τεθεί υπό κατοχή των ξένων κέντρων ο ίδιος και η πατρίδα του, είναι για το καλό του. Τώρα θα πρέπει να πειστεί ότι το να καταλυθεί παντελώς η πολιτεία του, να διαλυθεί η χώρα του, να ξεπουληθεί και να διαμελισθεί σε γκρίζες ζώνες είναι μονόδρομος.

Όπως είναι φυσικό οι κυβερνώντες κάλεσαν τους καλύτερους για τη δουλειά αυτή. Με το αζημίωτο βέβαια. Κι έτσι οι τηλεοπτικές άδειες δόθηκαν προς πλειοδοσία, όπως παλιά στον μεσαίωνα έβγαιναν σε πλειοδοσία τα δημόσια αξιώματα. Ίδια λογική, ίδια χούγια, ίδια ιδεολογία, ίδιες επιδιώξεις. Μόνο που για να πλειοδοτήσει κανείς δεν αρκεί να έχει τα περισσότερα, ώστε να αρπάξει πολλά περισσότερα, αλλά θα πρέπει να έχει και τα κατάλληλα προσόντα για καναλάρχης.

Αγώνας για τη Δημοκρατία, ή φασίζουσα «κομματομαχία»;

του Όθωνα Κουμαρέλλα*

Τελευταία έχει γίνει πολύ της μόδας η προσπάθεια απαξίωσης κάθε οργανωμένης πολιτικής δράσης στο όνομα μάλιστα της άμεσης δημοκρατίας και της χύμα «επαναστατικής» διαδικασίας -η οποία ουσιαστικά περιορίζεται σε αυτοσχέδιους ακτιβισμούς, που αφήνει την κοινωνία παγερά αδιάφορη, αν δεν την στρέφει εναντίον. Δηλαδή, μιας διαδικασίας, όπου καλούνται οι άνθρωποι, συνειδητοποιώντας την κατάστασή τους, από μόνοι τους, με ένα μαγικό τρόπο, χωρίς ηγεσία, χωρίς οργάνωση και χωρίς σχέδιο, να κινηθούν, στην κατεύθυνση ανατροπής του καθεστώτος, με όπλο μάλιστα την πολιτική αποχή.

Πέραν του γεγονότος, ότι αυτοί, οι παρουσιαζόμενοι ως «εραστές» της αρχαίας αθηναϊκής «αμεσοδημοκρατίας» -όπως συνήθως θέλουν να εμφανίζονται- και της όψιμης «κομματομαχίας», αναδεικνύονται κεκράκτες της πολιτικής -ουσιαστικά- αδιαφορίας και της παραίτησης, αφού δεν απαντούν που και πότε στην παγκόσμια ιστορία, ένας κόσμος, μια κοινωνία, κινήθηκε αυτόματα με αυτόν τον τρόπο και με τι αποτελέσματα, ας δούμε τα πραγματικά δεδομένα.

Στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν πολύ συγκεκριμένες πολιτικές διαιρέσεις - «φράξιες» και οξείες μεταξύ τους πολιτικές διαμάχες και συγκρούσεις, στη βάση των αντιτιθέμενων συμφερόντων. Αν και δεν υπήρχε θεσμοθετημένη λειτουργία κομμάτων, με τη σημερινή τους μορφή, δομή και λειτουργία, αυτά υπήρχαν εν δυνάμει και καθόριζαν αποφασιστικά τις πολιτικές εξελίξεις, με βάση τα συμφέροντα που επικρατούσαν κάθε φορά.

Τρία ήταν τα σχηματοποιημένα πολιτικά κόμματα που έδρασαν στους κόλπους της αθηναϊκής δημοκρατίας, με βάση καθαρά ταξικούς διαχωρισμούς και διάρθρωση:

1    Το κόμμα των πεδιακών, δηλαδή των αριστοκρατών γαιοκτημόνων.

2    Το κόμμα των παραλίων που εξέφραζε τους εμπόρους και τους ασχολούμενους με τη ναυτιλία.

     Το κόμμα των διακρίων, που εκπροσωπούσε την τάξη των αγροτών, των βοσκών και των θητών, δηλαδή όλων των πτωχότερων στρωμάτων του αθηναϊκού πληθυσμού.

Η άποψη περί ανυπαρξίας πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία είναι, λοιπόν, ανιστόρητη και παραπλανητική. Ενώ, μετά την πεισιστράτεια τυραννίδα αναδείχθηκαν δύο κύριοι πολιτικοί σχηματισμοί το ολιγαρχικό (αριστοκρατικό) και το δημοκρατικό κόμμα.

Από αλλού περιμέναμε τον φασισμό κι από αλλού μας έρχεται

Δεν θέλω να προσβάλλω κανέναν «οπαδό» του. Αναρωτιέμαι όμως από πότε αποκτήσαμε «πολέμαρχο», και μάλιστα αυτοανακηρυσσόμενο; Από πότε έχουμε ονοματοθετημένα «ελλάνια πρωτόκολλα» και περιμέναμε έναν απατεωνίσκο για να μας τα «γνωστοποιήσει»; Από πότε επιτρέπουμε να αλλοιώνονται τόσο βάναυσα και να γελοιοποιούνται, λόγια και δήθεν τυπικά που προσιδιάζουν της πατρώας λατρείας, μόνο και μόνο για να εγείρουν το συναισθηματισμό και να συμπαρασύρουν κάθε άσχετο σε σκοπούς ύποπτους; 

Γιώργος Φωτεινός

 

του Γιώργου Ιεροδιάκονου

 Έχουν αναρτηθεί στο internet φωτογραφίες και βίντεο από την τελετουργία του Σώρρα και των «παιδιών» του στην αρχαία Ολυμπία. Οι περισσότερες αναφορές βέβαια στο θέμα είναι ξεκαρδιστικές. Λυπάμαι, αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο αθώα όπως φαίνονται, ούτε τόσο γελοία, όπως νομίζουν οι περισσότεροι.

O τύπος στήνει μεθοδικά έναν φανατισμένο στρατό. Και μη μου πείτε ότι πρόκειται για ηλίθιους. Διότι ένας στρατός φανατισμένων ηλιθίων είναι ό,τι πιο επικίνδυνο θα μπορούσε να συμβεί σε τέτοιες ακραίες συνθήκες όπως είναι αυτές που διανύουμε.

Φοβόμασταν την φασιστική έξαρση να έρχεται από την Χρυσή Αυγή. Όμως κάναμε λάθος. Ο φασισμός που γεννιέται στις τάξεις του Σώρρα είναι απερίγραπτος. Και είναι ιδιαίτερα δύσκολο να φρεναριστεί. Πώς είναι δυνατόν να αντιμετωπίσεις ένα διαρκώς αναπτυσσόμενο φανατισμένο πλήθος, που είναι πεπεισμένο ότι έχει τους Θεούς μαζί του, ότι κατάγονται από τον Σείριο, που ορκίζονται σε «Ελλάνια πρωτόκολλα», τα οποία έχουν συντάξει κάποιες θεϊκές οντότητες του γαλαξία και ότι είναι οι κληρονόμοι και ιδιοκτήτες του πλανήτη;

Τις προάλλες μου έλεγε ένας δικός τους ότι διεξάγεται στον γαλαξία μια δεύτερη τιτανομαχία, την οποία κερδίζουμε και σύντομα θα ξαναπάρουμε πίσω τον πλανήτη από τους Κρόνιους. Όλα αυτά τα πιστεύουνε. Και κόβουν φλέβες γι’ αυτή την πίστη.

Μη μου πείτε ότι όλα αυτά είναι αστειότητες. Το ίδιο αστειότητες ήταν και εκείνα που έλεγε ο Χίτλερ για Θούλη, Υπερβόρειους και Άρεια φυλή. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά φοβάμαι ότι αυτό που γεννιέται εκεί πέρα, θα μπορούσε να καταστεί πραγματικός εφιάλτης.

Επανέρχομαι όμως στο τελετουργικό δρώμενο της αρχαίας Ολυμπίας. Αυτό που παρακολουθούμε να διαδραματίζεται αποτελεί μια δοκιμασμένη πρακτική, με την οποία ο συμμετέχων στο δρώμενο, φανατίζεται ακόμα περισσότερο δια της ενεργού εμπλοκής του. Ένα ζήτημα με το οποίο ασχολήθηκε επισταμένως ο Φρόιντ. Στο σύγγραμμά του «Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του εγώ» καταπιάνεται ακριβώς με την ψυχολογική ανάλυση της μάζας, ως έναν παροδικό σχηματισμό ετερόκλητων ανθρώπων με κάποιο κοινό χαρακτηριστικό και πρόσκαιρα ομοιογενή συμπεριφορά, από ψυχαναλυτική σκοπιά.

Αλλά και πριν από τον Φρόιντ, ο Γκυστάβ Λε Μπον αποκάλυψε πώς και υπό ποίες συνθήκες, μία ομάδα ανθρώπων χωρίς ιδιαίτερους δεσμούς, πέρα από κάποιο κοινό στοιχείο, μπορεί να οργανωθεί σε μάζα και να δράσει από κοινού για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα. Τα άτομα που συνθέτουν την μάζα, χάνουν μέρος από τα ατομικά τους χαρακτηριστικά, χάνουν επίσης τον ορθολογισμό τους, τις αναστολές τους και τη διακριτή τους βούληση και αρχίζουν να διακατέχονται από μια οξυμένη ενσυναίσθηση και μία ευφορία έντονης ισχύος. Η μάζα συμπεριφέρεται παρορμητικά, συναισθηματικά, άλογα, είναι δεκτική σε υποβολή, ευμετάβλητη και ευκολοκυβέρνητη. Παρουσιάζει δηλαδή ιδιότητες ενός νευρωτικού, όπως η ανιμιστική πίστη στην παντοδυναμία της σκέψης ή ψυχαναγκασμούς, κατά τη φροϋδική ανάλυση. Τα χαρακτηριστικά αυτά, σε ατομικό επίπεδο μεγεθύνονται στο έπακρο, λόγω της μεταδοτικότητας μεταξύ των μελών της μάζας.

Μέσα σ’ αυτά τα δρώμενα λοιπόν, όπως και η τελετή στην αρχαία Ολυμπία, το άτομο χάνει την αυτοτέλειά του και ενεργεί ως μέλος μιας «ισχυρής Δύναμης». Δεν χρειάζεται να πιστεύει απαραίτητα στους Θεούς που επικαλείται η ομάδα. Του αρκεί που αντλεί δύναμη από το τελετουργικό.

Δείτε και σ’ αυτό το βίντεο (https://www.youtube.com/watch?v=jjSgNW8SGMs), πως ο ίδιος ο Σώρρας, τους καθορίζει επ’ ακριβώς τις θέσεις που θα λάβουν και πώς θα στηθούν οι 36 «μυημένοι ιερουργοί». Δείτε και την κατοπτική φωτογραφία που τραβήχτηκε από ψηλά (κι όμως! Διαθέτουν και drones).

Κοιτάξτε πως είναι τοποθετημένοι. Τρεις δωδεκάδες σε ομόκεντρους κύκλους (12Χ3), με την εξωτερική σε διακριτή απόσταση, και οι υπόλοιποι συμμετέχοντες γύρω-γύρω, επίσης σε σχετική απόσταση. Όλα χωροταξημένα στην εντέλεια, ώστε να παραχθεί η αναγκαία μέθεξις. Μη νομίζετε ότι είναι τυχαία αυτή η χωρογραφία. Ούτε και οι τρεις δωδεκάδες ιερουργών. Πρόκειται για την συμβολική γεωγραφία, που έχει τις ρίζες της στα αποκρυφιστικά Τάγματα της Θούλης.

Πιστέψτε με. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει ο Σώρρας.

Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετούν και οι τελετές ορκωμοσίας, στις οποίες υποβάλλονται όλα τα μέλη τους. Παρά την φαινομενική φαιδρότητα που χαρακτηρίζει τις επινοηθείσες επικλήσεις, όπως οι αναφορές σε «ελλάνια πρωτόκολλα», «συμπαντικές συνειδητότητες», «πολέμαρχους» και όλα αυτά τα ιλαρά και προφανώς ακατανόητα στους «αμύητους» υποψηφίους, είναι όμως διατυπωμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μετατρέπουν το άτομο σε πειθήνιο όργανο, διατεθειμένο να εκτελέσει οποιανδήποτε εντολή και μάλιστα «κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και κόστος», όπως τονίζει ο όρκος.

Ειδικά όμως με την τελευταία παράγραφο, ο μυημένος «πολεμιστής του φωτός», όπως αποκαλείται, αποποιείται ακόμα και την βασικότερη ιδιότητα που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο. Το αυτεξούσιον! «Ορκίζομαι υπακοή στα ελλάνια αξιακά πρωτόκολλα και στον πολέμαρχο (προφανώς εννοεί τον Σώρρα) και στον ιερό σκοπό και σχέδιο που εκπροσωπεί. Αν παραβώ τον όρκο μου, όλος ο κυτταρικός ιστός του σώματός μου να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη».

Το θέμα λοιπόν δεν έγκειται στις μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής, ή στα χρεωστικά ομολόγα του αμερικανικού δημοσίου, συνολικού ύψους 1,3 τρις δολαρίων, που δήθεν μεταβίβασε ο Ομπάμα στον Σώρρα σε αντάλλαγμα κάποιας αρχαίας αστροναυτικής τεχνολογίας. Ούτε στα παγκόσμια καταπιστεύματα μερικών τρισεκατομμυρίων, ούτε στην πρόθεση του Σώρρα να ξεχρεώσει όλους τους Έλληνες από τράπεζες, δημόσιο κλπ. Το θέμα εστιάζεται στην αδιαφορία των θεσμικών Αρχών για μια τόσο εξόφθαλμα κακοστημένη κομπίνα.

Να το επαναλάβω λοιπόν. Ο Σώρρας φτιάχνει έναν στρατό αυτολοβοτομημένων ατόμων, στην ίδια συνταγή που ακολούθησε και ο Χίτλερ. Και όλο αυτό το σκηνικό δείχνει να είναι περίτεχνα στημένο, όχι από τον κοντόχοντρο απατεωνίσκο, αλλά από κάπου πολύ πιο ψηλά.

Μακάρι να βγω ψεύτης, άλλα φοβάμαι πως θα έχουμε πολύ άσχημα ξεμπερδέματα μ’ αυτή

Πηγή: ΑΝΑΠΟΔΑ

Μια οφειλόμενη απάντηση στους απανταχού κεκράκτες του ραγιαδισμού και της υποτέλειας

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα στην Τουρκία, διατυπώθηκαν πολλές απόψεις και σκέψεις, αναφορικά με το ρόλο της Ελλάδας και τη στάση που κρατάει απέναντι στις εξελίξεις, φτάνοντας μάλιστα στο χυδαίο στάδιο της πλήρους υποταγής στα κελεύσματα του «σουλτάνου» με το -δια των δηλώσεων υψηλόβαθμων αξιωματούχων της ελληνικής κυβέρνησης και του ίδιου του υπουργού Εξωτερικών- να επιχειρείται η εκβίαση της δικαιοσύνης για ταχεία παράδοση στη γείτονα των οκτώ στρατιωτικών που ζήτησαν άσυλο στη χώρα μας.

Διατυπώθηκαν μάλιστα και -από την άλλη πλευρά- απόψεις που ήθελαν τη χώρα μας να αδράξει την ευκαιρία που παρουσιάστηκε και να ανατρέψει όλη αυτήν την πολιτική κατευνασμού προς την Άγκυρα που ακολουθείται από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια και που μόνο δεινά συσσώρευσε στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Δεινά, που έχουν να κάνουν με τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων στην Κύπρο και στο Αιγαίο, την παγίωση του καθεστώτος στρατιωτικής κατοχής στη μεγαλόνησο και τoν de facto διαμελισμό της, με ταυτόχρονη ανακήρυξη της Άγκυρας όχι ως διεθνούς παραβάτη και υπόλογης στη διεθνή κοινότητα για τη στρατιωτική κατοχή, αλλά ως ισότιμο συνομιλητή και συνδιαμορφωτή των εξελίξεων στο νησί, καταφανώς υπέρ της. Επίσης, με την παγίωση των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο και την αποδοχή de facto της Τουρκίας ως έχουσας έννομο συμφέρον να αρνείται την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και ειδικότερα αυτό της Θαλάσσης στην περιοχή του Αιγαίου, αναφορικά με τα χωρικά ύδατα, την υφαλοκρηπίδα των νησιών, την ΑΟΖ κτλ. Τέλος με την τουρκική διείσδυση στη Δυτική Θράκη και την προσπάθεια κοσοβοποίησής της, μέσω της δημιουργίας μειονοτικού προβλήματος, με αιχμή του δόρατος τη λειτουργία του τουρκικού προξενείου εκεί.

Φυσικά δεν θα περίμενε κάποιος σοβαρός διαφορετική στάση από την εθνομηδενιστική εθελόδουλη κυβέρνηση των Αθηνών, ούτε από τα άλλα κόμματα του λεγόμενου «συνταγματικού» τόξου, αφού και αυτά φέρουν βαριά την ευθύνη για ό,τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα σε βάρος της χώρας και του λαού μας, καθώς και -πέραν της οικονομικής κατοχής- κυρίως στα εθνικά μας θέματα. Αυτή την «στρατηγική» του κατευνασμού της Άγκυρας και της απόλυτης υποταγής στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Δύσης είναι που ακολουθούν όλοι τους, με θρησκευτική μάλιστα ευλάβεια, τις τελευταίες δεκαετίες.

Αν η κυβέρνησή μας ήταν πράγματι ελληνική…..

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι

μέσα από τα δάχτυλά μου

χωρίς να πιώ ούτε μία στάλα.

Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.

Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,

δεν έχω άλλη συντροφιά.

Ότι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια

που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι

και γκρέμισαν με τον αγέρα τού φθινοπώρου.

Γιώργος Σεφέρης «Μυθιστόρημα»

του Γιώργου Ιεροδιάκονου*

Πολλές φορές η ιστορία σού προσφέρει μια ευκαιρία και στο χέρι σου είναι αν θα την αδράξεις ή όχι. Συνήθως αυτή η ευκαιρία είναι και η μοναδική. Ή μάλλον, για να είμαστε πιο ακριβείς, η κάθε ευκαιρία είναι μοναδική. Όπως και το αποτέλεσμα που παράγει. Το ορίζει και ο Αριστοτέλης στο 4ο αξίωμά του περί αιτίας και αποτελέσματος. Αν αδράξεις την προσφερόμενη ευκαιρία, παράγεις ένα αποτέλεσμα. Αν όχι, παράγεις κάποιο άλλο. Διότι, εσύ είσαι μέρος και της αιτίας και του αποτελέσματος.

Μια τέτοια ευκαιρία προσφέρεται σήμερα στην Ελλάδα. Μια μοναδική ευκαιρία, που θα μπορούσε δυνητικά να οδηγήσει σε οριστική δικαίωση των εθνικών μας στόχων. Αρκεί βεβαίως να είχαμε κυβέρνηση διαθέτουσα κατά πρώτον, στρατηγική στόχευση και κατά δεύτερον, να μην ήταν δέσμια εξαρτήσεων και έωλων ιδεολογημάτων.

Το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, ανεξαρτήτως ταυτότητας και επιδιώξεων των οργανωτών του, πήρε μια τέτοια τροπή, όπου ένα δεύτερο πραξικόπημα  εκδηλώνεται στη γειτονική χώρα, αυτή την φορά από το ίδιο το καθεστώς. Κι αυτό το πραξικόπημα είναι τόσο απόλυτο και καταπελτικό, που ουσιαστικά καταλύει κάθε τι που χαρακτηρίζει ένα σύγχρονο συγκροτημένο κράτος. Στρατός, δημόσια διοίκηση, δικαστικό Σώμα, ο παιδαγωγικός ιστός της χώρας, και μαζί μ’ αυτά, δημοσιογράφοι, κληρικοί, συνδικαλιστές σύρονται σωρηδόν κατά χιλιάδες στα μπουντρούμια και στα κολαστήρια.

Ουσιαστικά εκεί, πέραν των ανατολικών θαλασσίων συνόρων μας, δεν υφίσταται καν κάποιο συγκροτημένο κράτος, παρά ένα απέραντο πεδίο αναμέτρησης ασύμμετρων παραεξουσιών και συμφερόντων. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σήμερα τουρκικό κράτος και είναι αμφίβολο αν θα υπάρξει ποτέ ξανά στην μορφή που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Παλαιότερα λέγαμε ότι η Τουρκία δεν είναι μια χώρα που διαθέτει στρατό, αλλά ένας στρατός που εδράζεται σε μια χώρα. Σήμερα, με έναν στρατό υπό διωγμό, αποδεκατισμένο και αποσαρθρωμένο, με τους μισούς στρατιωτικούς είτε συλληφθέντες είτε επικηρυγμένους και το χειρότερο, σωματικά ανασκολοπισμένους και ψυχικά ατιμασμένους, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι υπάρχει Τουρκία; Όχι! Η Τουρκία που ξέραμε δεν υπάρχει πια. Η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη των Βαλκανίων έπεσε σαν χάρτινος πύργος. Και βασικός ολετήρας αυτής της πτώσης είναι ο κατεξοχήν θεσμικός στυλοβάτης της: ο σουλτάνος Ερντογάν.

Η ευκαιρία που μας προσφέρεται σήμερα είναι μοναδική. Στην ουσία πρόκειται για την ευκαιρία της χιλιετίας. Αρκεί βεβαίως να έχουμε πραγματικά ελληνική κυβέρνηση και όχι αυτά τα άβουλα και φοβικά σούργελα της καρπαζοαρπαχτής. Κυβέρνηση με όραμα συγκεκριμένους στόχους, με εθνικές προτεραιότητες και ξεκάθαρες και αποκρυσταλλωμένες αντιλήψεις περί του τι εστί εθνικό συμφέρον και πως αυτό προσδιορίζεται.

Τι θα έπρεπε να είχαμε κάνει ήδη

Η Ελλάδα είναι μικτό αρχιπελαγικό κράτος

Με αφορμή την απόφαση του PCA της 12/7/2016

του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη*

Τα γεγονότα της Τουρκίας «παρέσυραν» (και δικαίως) την επικαιρότητα στο μείζον αυτό ζή-τημα. Τούτη όμως η «κατάσταση» δεν επιτρέπει να αγνοούνται και άλλες μείζονος σημασίας εξελίξεις που αφορούν ζωτικά (και δίκαια) συμφέροντα της χώρας, όπως είναι η πρό-σφατη απόφαση του Μόνιμου Διαιτητικού Δικαστηρίου με έδρα τις Κάτω Χώρες (Perma-nent Court of Arbitration - PCA) επί της από 22 Ιανουαρίου 2013 προσφυγής των Φιλιππίνων κατά της Κίνας που αφορά στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (στο εξής: Δίκαιο της Θάλασσας).

Αναφέρομαι στην υπόθεση «The Republic of Pilippines v. The People’s Republic of Chine», με Case Number: 2013-9 και Πρόεδρο τον Thomas A.Mensah. Η απόφαση δε αυτή που δημοσιεύθηκε στις12/7/2016 αν και «δεν άπτεται» αμέσως των ελληνοτουρκικών διαφορών, εν τούτοις επιβάλλει το «σχολιασμό» της. Άλλωστε η αξιοποίηση των παραδοχών που προκύπτουν, από την πρόσφατη αυτή απόφαση συνηγορεί υπέρ των ελληνικών θέσεων.

Για πρώτη φορά ένα ad hoc Δικαστήριο ερμήνευσε το άρθρο 121 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας του Μantego Bay της Ιαμαϊκής που υπογράφηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1982. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, ένα νησί έχει χωρικά ύδατα, συνορεύουσα ζώνη, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Εξαιρούνται, όμως, οι βράχοι εφόσον δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δεν μπορούν να έχουν αυτοτελώς οικονομική ζωή.

Το Δικαστήριο εκείνο δέχθηκε ως απόλυτο κανόνα του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου ότι όλοι οι γεωγραφικοί σχηματισμοί (ασχέτως του εάν χαρακτηρισθούν νησιά ή βράχοι και ασχέτως του μεγέθους αυτών), έχουν υποχρεωτικώς χωρικά ύδατα έκτασης 12 μιλίων. Αυτό επιβεβαιώνει ότι το ζήτημα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο πέραν των 6 μιλίων στα 12 μίλια, αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας. Με χωρικά ύδατα 12 μιλίων, το 72% των θαλασσίων περιοχών του Αιγαίου περιέρχεται κυριαρχικώς στην Ελλάδα και το 8,5% στην Τουρκία. Το 19,5% δε που απομένει προς οριοθέτηση, μπορεί να διευθετηθεί. Η παραδοχή δε αυτή του PCA εκθέτει στην παγκόσμια κοινή γνώμη και ενώπιον του διεθνούς νομικού πολιτισμού την Τουρκία με το «περίφημο» Casus belli, εάν η Ελλάδα αποφασίσει να εφαρμόσει το Διεθνές Δίκαιο!.. Σε κάθε περίπτωση όμως και στο Αιγαίο ισχύσει η Αρχή της Αβλαβούς Διέλευσης και θα πρέπει να λεχθούν τα εξής: