Του ΠΕΤΡΟΥ Ι. ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*
Το
παρόν κείμενο αφορά παρέμβαση του γράφοντος σε αυστηρώς προσωπικό επίπεδο, καθόσον η
συνταγματική τάξη όχι μόνο επιτρέπει αλλά και επιβάλει τη συμμετοχή στο δημόσιο
λόγο, ιδιαιτέρως σε
ζητήματα που άπτονται της εθνικής κυριαρχίας. Ασφαλώς δε σε
ζητήματα που αφορούν imperium
επί προσώπων και dominium
επί πραγμάτων, αποτελεί
καθήκον η δημόσια παρέμβαση και η διατύπωση δημόσιας γνώμης.
Με
τούτη την προδιάθεση ας μου επιτραπούν επιγραμματικώς τα εξής:
Ο
«τεχνικός τρόπος»
εξόδου από το ευρωσύστημα αφορά τους οικονομολόγους. Αναποφεύκτως όμως στην όλη
προβληματική εμπλέκεται και το «τεχνικό
ζήτημα» της νομικής εξόδου από το ευρωσύστημα. Ως εκ τούτου
τίθενται εκ προοιμίου τρία καίρια και κύρια νομικά ερωτήματα:
Α) εάν υφίστανται διατάξεις με βάση τις
οποίες υπάρχει δυνατότητα αποβολής κράτους-μέλους από την ευρωζώνη
Β) εάν υφίστανται διατάξεις με βάση τις
οποίες μπορεί οικειοθελώς να αποχωρήσει κράτος-μέλος από την ευρωζώνη και
Γ) εάν εθελοντική έξοδος από την
ευρωζώνη προϋποθέτει ή συνεπάγεται κατ’ ανάγκη και έξοδο του κράτους-μέλους από
την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι
απαντήσεις δίδονται από τις υπερκείμενες αυστηρές διατάξεις της Συνθήκης της Λισαβόνας,
η οποία συγκροτείται σε δύο ισοδύναμες Συνθήκες, που αφορούν το πρωτογενές
Ευρωπαϊκό Ενωσιακό Δίκαιο. Αναφέρομαι: α)
στην Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΕΕ)
και β)
στη Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ).



.jpg)











