του Θέμη Τζήμα
Προσφάτως αντάλλαξα κάποια μηνύματα με στέλεχος που βρίσκεται σε θέση ευθύνης σε ένα υπουργικό γραφείο της νυν κυβέρνησης. Στην κριτική μου επί της κυβερνητικής πολιτικής μου απάντησε αφενός περίπου ότι δε δέχεται κριτική σε θέματα δικαιωμάτων, αρχών κλπ και αφε-τέρου ότι δουλεύει εδώ και πολύ καιρό 15 ώρες ημερησίως.
Δεν πρόκειται για τη συγκεκριμένη περίπτωση μόνο: μετά το καλοκαίρι και τη μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη της κυβέρνησης και του κόμματος ακολουθούν μια πορεία μνημονιακού ΠΑΣΟΚ: θεωρούν αυτονόητη την ηθική και πολιτική υπεροχή τους, σαν να είναι τίτλος που απονέμεις στον εαυτό σου, εφ' όρου ζωής και γενικής δικαίωσης το να αυτο-αποκαλείσαι αριστερός, ασχέτως του τι κάνεις και ποια πολιτική υπηρετείς. Επιπροσθέτως δε, μετά τη 17ωρη διαπραγμάτευση Τσίπρα, με τα γνωστά αποτελέσματα, οι πολλές ώρες- πραγματικής ή υποτιθέμενης και σε κάθε περίπτωση επαρκώς αμειβόμενης- δουλειάς προβάλλονται σαν να είναι ιστορικά μοναδική η πολύωρη εργασία κυβερνητικών στελεχών, που μάλιστα θα πρέπει να αξιολογείται ως θετική και επαρκής, ασχέτως της αποτελεσματικότητάς της.
Ενοχικό σύνδρομο








